ေတြးမွေတြ႔မွာပါ။

၁။ ဘာ၀နာမရွိလွ်င္ ဘ၀နာမည္။
၂။ယေန႔စက္မွဳေခတ္ျဖစ္ေတာ႔ အေတာ္ေလးကို လည္တဲ႔ေခတ္ပါဘဲ။
၃။ အနစ္နာခံတာကို နားမလည္လွ်င္ အသနားခံတယ္လို႔ဘဲ ထင္မွာပါ။
၄။ ဘာမွမရွိလွ်င္ေတာင္ မာနေလးရွိလွ်င္ အားလုံး ၿပည္႔စုံသလိုဘဲ။
၅။ ျပိဳင္ဘက္ရွိသင္႔ေပမယ္႔ မနာလိုဘက္ေတာ႔ မရွိသင္႔ပါ။
၆။ စိတ္ညစ္ျခင္းသည္ ရဳပ္အိုေဆးေသာာက္ျခင္းပင္ျဖစ္သည္။
၇။သင္ေနထိုင္ရတာ ပ်င္းစရာေကာင္းလွ်င္ ျပင္စရာေကာင္းျပီလို႔ဘဲသေဘာေပါက္လိုက္ပါ။
၈။သင္ေကာင္းေႀကာင္းေျပာေနလွ်င္ သူမေကာင္းေႀကာာင္းေျပာေနသလိုဘဲ။
၉။ မ်က္စိကန္းတဲ႔သူဟာ ဘယ္ေတာ႔မွ အေမွာင္မေႀကာက္ပါ။
၁၀။အေေပ်ာ္မက္ျခင္းသည္ အပ်က္ေမွ်ာ္ျခင္းပင္ျဖစ္သည္။    ဆိုင္ေနာဂ်ား {ရွမ္းျပည္}

ဘ၀ဒႆနမ်ား

္သင္မွာ အားနည္းခ်က္အခ်ိဳ႕ ရွိမွာေတာ႔ ေသခ်ာတယ္ ဒါေပမဲ႔ အဲဒီအားနည္းခ်က္ကို အသုံးခ်တတ္မယ္ဆိုယင္ အားနည္းခ်က္ မျဖစ္ေတာ႔ အားသာခ်က္တစ္ခုေတာင္ျဖစ္နိုင္ပါတယ္။

သင္မွာ အားငယ္တတ္တဲ႔စိတ္ရွိယင္ သင္ဘ၀လည္းဘဲ အလိုလိုေသးသိမ္လာတတ္ပါတယ္ ဒါေႀကာင္႔ အားငယ္တတ္တဲ႔စိတ္ဆိုတာ သင္ဘ၀ကိုခ်ဴခ်ာေစနိုင္တယ္။

သင္ဘ၀တိုးတက္ေရးအတြက္ မရွိမျဖစ္တဲ႔ အရည္ခ်င္းတစ္ခုကေတာ႔ သတၱိပါဘဲ။

လက္လွမ္းမီသေလာက္တအာင္းရဟန္းမ်ားႏွင့္သီလရွင္စာရင္း

၁၃၁၅-ခုမွ စ၍ ၁၃၇၂-ခု၊ ၅၈-ႏွစ္အေတာအတြင္း လက္လွမ္မွီသေလာက္

ဘြဲ႕ရတအာင္းရဟန္းေတာ္မ်ား ႏွင့္ သီလရွင္မ်ား။

(1) ဦးေဇယ်သုတ (သာသနဓဇသီရိပ၀ရဓမၼာစရိယ၊ B.A-အိၿႏၵိယ-ဘုံေဘး၊ M.A-သီရလကၤာ၊ A.G.S-

     အေမရိကန္) ၁၃၃၃-ခု၊ 1972၊ ခြန္ေဟာက္ရြာ၊ နမ့္ဆန္ၿမိဳ႕နယ္၊ ယခုသီေပါၿမိဳ႕နယ္။

(2) ဦးသုခ (သာသနဓဇဓမၼာစရိယ) ၁၃၅၁-ခု၊ 1990၊ ဟူခင္းရြာ နမ့္ဆန္ၿမိဳ႕နယ္(ယခုလူပ်ံေတာ္)။

(3) ဦးဣႏၵသီရိ (သာသနဓဇဓမၼာစရိယ) ၁၃၅၃-ခု၊ 1992၊ နမ့္လင္ရြာ၊ နမ့္ဆန္ၿမိဳ႕နယ္     (ယခုလူပ်ံေတာ္)။

(4) ဦးေကလာသ (သာသနဓဇဓမၼာစရိယ) ၁၃၅၃-ခု၊ 1992၊ မုိးကုတ္ၿမိဳ႕နယ္။

(5) ဦးဇနိတာလကၤာရ (သာမေဏေက်ာ္ သာသနတကၠသီလဓမၼာစရိယ-B.A)  ကေလာၿမိဳ႕နယ္။

(6) ဦးေဇာတိက (သာသနတကၠသီလဓမၼာစရိယ-B.A) ၁၃၅၈-ခု၊ 1997၊ တရုန္း(ေညာင္ပင္)ရြာ၊   

     နမ့္ခမ္းၿမိဳ႕နယ္(ယခုပ်ံလြင္ေတာ္မူၿပီး)။

(7) ဦး၀ိဇယ (သာသနဓဇဓမၼာစရိယ) ၁၃၆၃-ခု၊ 2002၊ ဟူးကြက္ရြာ၊ နမ့္ဆန္ၿမိဳ႕နယ္။

(8) ဦးမာဃိႏၵ (သာသနတကၠသီလဓမၼာစရိယ-B.A) ၁၃၆၃-ခု၊ 2002၊ ေရႊလက္၀ါရြာ၊ နမ့္ဆန္ၿမိဳ႕နယ္၊

      (ယခုမန္တုံၿမိဳ႕နယ္)။

(9) ဦးသုႏၵရ (သာသနဓဇဓမၼာစရိယ) ၁၃၆၅-ခု၊ 2004၊ အာရမ္းရြာ၊ နမ့္ဆန္ၿမိဳ႕နယ္။

(10) ဦးဥတၱရ (သာသနဓဇဓမၼာစရိယ၊ မဟာဂႏၶာရာမိကဓမၼာစရိယ(ပထမ)

       ၀ိနယ၀ိဒူ)၁၃၆၅-ခု၊ 2004၊ ခြန္ေဟာက္ရြာ၊ သီေပါၿမိဳ႕နယ္။

(11) ဦးသုဇာတ (သာသနတကၠသီလဓမၼာစရိယ-B.A) ၁၃၆၆-ခု၊ 2005၊ ဇယန္ႀကီးရြာ၊ နမ့္ဆန္ၿမိဳ႕နယ္။

(12) ဦးကုေ၀ရ (သာသနဓဇဓမၼာစရိယ) ၁၃၆၉-ခု၊ 2008၊ ဇယန္ႀကီးရြာ၊ နမ့္ဆန္ၿမိဳ႕နယ္။

(13) ဦးသု၀ဏၰ (သာသနဓဇဓမၼာစရိယ၊ ၀ိနယ၀ိဒူ၊ အဂုၤတၱရနိကာယ၀ိဒူ) ၁၃၆၉-ခု၊ 2008၊

       လြယ္စမ္ဆစ္ေက်းရြာ၊ နမ့္ဆန္ၿမိဳ႕နယ္။

(14) ဦးအာစိဏၰ (သာသနဓဇဓမၼာစရိယ) ၁၃၆၉-ခု၊ 2008၊ ေက်ာက္ျဖဴရြာ၊ နမ့္ဆန္ၿမိဳ႕နယ္။

(15) ဦးအာဒရ (သာသနဓဇဓမၼာစရိယ) ၁၃၆၉-ခု၊ 2008၊ လမ္းဆုံးေက်းရြာ၊ လြယ္ဟြမ္အုပ္စု၊ နမ့္ခမ္းၿမိဳ႕နယ္။

(16) ဦးနႏၵာစရိယ (သာသနဓဇဓမၼာစရိယ) ၁၃၆၉-ခု၊ 2008၊ နမ့္ေတြရြာ၊ နမ့္ဆန္ၿမိဳ႕နယ္။

(17) ဦးေဇာတိက (သာသနဓဇဓမၼာစရိယ) ၁၃၇၂-ခု၊ 2010၊ ေက်ာက္ျဖဴရြာ၊ နမ့္ဆန္ၿမိဳ႕နယ္။

(18) ဦးမ႑လ (သာသနဓဇဓမၼာစရိယ၊ ၀ိနယ၀ိဒူ၊ အဂုၤတၱရနိကာယ၀ိဒူ) ၁၃၇၁-ခု၊ 2010၊ မန္ခုိက္ရပ္ကြက္၊

       နမ့္ဆန္ၿမိဳ႕။

(19) ဦးစကၠပါလ (B.A-Law)၁၃၆၉-ခု၊ 2008၊ အာရမ္းရြာ၊ နမ့္ဆန္ၿမိဳ႕နယ္။

(20) ဦးသာသန (B.A-Eng/ M.A-Buddhism-သီရိလကၤာ) ၁၃၆၉-ခု၊ 2008၊ နာေအာ္ႀကီးရြာ၊ နမၼတူၿမိဳ႕နယ္။

(21) ဦး၀ဏၰသီရိ (B.A-Law) ၁၃၆၉-ခု၊ 2008၊ ေက်ာက္ျဖဴရြာ နမ့္ဆန္ၿမိဳ႕နယ္။

(22) ဦးဇ၀န (M.A-သီရိလကၤာ) ၁၃၇၂-ခု၊ 2010၊ ပန္စရီရြာ၊ နမ့္ဆန္ၿမိဳ႕နယ္။

(23) ဦးဥာဏိက (B.A-Phil/ M.A-Buddhism-သီရိလကၤာ) ၁၃၇၂-ခု၊ 2010၊ နမ့္ခမ္းၿမိဳ႕။

(24) ဦးကုသလ (သာသနတကၠသီလဓမၼာစရိယ (B.A) / ၂၀၀၈။ တရုန္းေက်းရြာ၊ နမ့္ခမ္းၿမိဳ႕နယ္။

(35) ဦးစႏၵာ၀ရ( ဘာသႏၱရေဆကဓမၼာစရိယ B.A, Indo-Aryan)/ M.A part 2/ M.A သီရိလကၤာ ၂၀၁၀။

       ပန္ေလာေက်းရြာ၊ ကြတ္ခုိင္ၿမိဳ႕နယ္။

(26) ဦးသုနႏၵ ( သာသနဓဇဓမၼာစရိယ)၊ ပန္ကူေက်းရြာ၊ကြတ္ခုိင္ၿမိဳ႕နယ္။ယခု/သာသနာျပဳေက်ာင္း၊ကြတ္ခုိင္။

(27)ဦးေ၀ပုလႅ၊ B.A(Eng:)/ မာန္ေအာင္ရြာ၊နမ့္ခမ္းၿမိဳ႕နယ္။

(28) မဣႏၵ၀တီ (သာသနဓဇဓမၼာစရိယ) ၁၃၅၅-ခု၊ 1994၊ ဇယန္ႀကီးရြာ၊ နမ့္ဆန္ၿမိဳ႕နယ္။

(29) မျဗဟၼစာရီ (သာသနဓဇဓမၼာစရိယ)၁၃၆၃-ခု၊ 2002၊ဇယန္ႀကီးရြာ၊၊ နမ့္ဆန္ၿမိဳ႕နယ္။

(30) မနိကၡမညာဏီ (သာသနဓဇဓမၼာစရိယ-သီလရွင္ပထမေက်ာ္-ပထမႀကီးတန္တြင္ တစ္ႏုိင္ငံလုံး

       ပထမရရွိေအာာင္ျမင္သည္) ၁၃၆၅-ခု၊ 1992၊ ဇယန္ႀကီးရြာ၊ နမ့္ဆန္ၿမိဳ႕နယ္။

(31) မဥပၸလနႏၵီ (သာသနဓဇဓမၼာစရိယ) ၁၃၆၇-ခု၊ 2005၊ ဇယန္ႀကီးရြာ၊ နမ့္ဆန္ၿမိဳ႕နယ္။

(32) မေမဓာ၀ီ (သာသနဓဇဓမၼာစရိယ)၁၃၇၂-ခု၊ 2010၊ ကယာပန္းႀကဳံရြာ၊ နမ့္ဆန္ၿမိဳ႕နယ္။

ျပည္ေထာင္စုျမန္မာႏိုင္ငံေတာ္အစုိးရက ဓမၼာစရိယစာေမးပြဲက်င့္ပသည့္ ၁၃၁၅-ခုမွ စ၍ ၁၃၇၂-ခု၊ ၅၈-ႏွစ္အေတာအတြင္မွာ ေအာင္ျမင္ၾကေသာ တအာင္းသံဃာမ်ားႏွင့္ သီလရွင္မ်ား၏ လက္လွမ္းမီွသေလာက္ျဖစ္ပါသည္။

မူးရင္းေနရာ။ စ၀္ေဆာန္ေဘဲ;ဘေလာက္မွ ကူးယူတင္ျပပါသည္။

ဆုိင္ေနာဂ်ားမွ ကူးယူတင္ျပပါသည္။

...။  ရွမ္း လူမ်ိဳးမ်ား...။<http://shanhistory.blogspot.com/2009/07/blog-post_27.html>  *တိုင္းေမာဝ္*(Tai Mao)  ေရႊလီျမစ္ကို ရွမ္းလူမ်ိဳးမ်ားက နမ့္ေမာဝ္ (Nam Mao) ဟုေခၚသည္။  ထိုျမစ္ဝွမ္းတစ္ေလွ်ာက္တြင္ ေနထိုင္ေသာ ရွမ္းမ်ားကို တိုင္းေမာဝ္ (ေမာရွမ္း)  ဟုေခၚသည္။ တိုင္းေမာဝ္တို႔သည္ တာပိန္ျမစ္ဝွမ္းတြင္လည္း ေနထိုင္ၾကသည္။ ေအဒီ ၁၂၃၅  ခုႏွစ္ နန္ေခ်ာင္းႏိုင္ငံေတာ္ၾကီး ပ်က္စီးခဲ့ရျပီးေနာက္ တိုင္း (ရွမ္း)  လူမ်ိဳးတို႔သည္ အာရွအေရွေတာင္ဘက္သို႔ အစုလိုက္ဝင္ေရာက္ေနထိုင္လာၾကသည္။  မဲေခါင္ျမစ္၊ မဲနမ္ျမစ္၊ သံလြင္ျမစ္၊ ေရႊလီျမစ္၊ ဧရာဝတီျမစ္၊ ခ်င္းတြင္းျမစ္၊  ျဗဟၼပုၾတျမစ္ အတိုင္းစုန္ဆင္း၍ လုပ္ကိုင္စားေသာက္ရန္ လြယ္ကူေသာ ေနရာမ်ားတြင္  အေျခခ်ေနထိုင္ၿပီး အိုးအိမ္ၿမိဳ႕ရြာမ်ား တည္ေထာင္ၾကသည္။ ေအဒီ ၁၂-၁၃ ရာစုတြင္  တိုင္းေမာဝ္မ်ားသည္ ေမာအင္ပါယာ (Mao Empire) ကိုတည္ေထာင္ခဲ့သည္။ တိုင္းတုမ္း၊  တိုင္းဝမ္း ၊တိုင္းခြမ္၊ တိုင္းဆာ တို႔သည္လည္း  တိုင္းေမာဝ္းလူမ်ိဳးမ်ားပင္ျဖစ္သည္။ ၄င္းတို႔သည္ နန္ေခ်ာင္မင္းဆက္ကို  တည္ေထာင္ေသာ ရွမ္းအုပ္စုမ်ားျဖစ္သည္။ တရုတ္လူမ်ိဳးမ်ားႏွင့္  အႀကိမ္ေပါင္းမ်ားစြာ ပဋိပကၡျဖစ္ေသာ္လည္း ၾကံၾကံခံ၍  ခုခံတိုက္ခိုက္ခဲ့သျဖင္ယင္းတို႔ကို တိုင္းေခဟုေခၚသည္။ ရွမ္းေျခာက္ျပည္ေတာင္စု  ဟုလဲေခၚသည္။ ေအဒီ ၁၂၃၅ ခု တြင္ ေမာရွမ္းတို႔သည္ မြန္ဂိုတို႔ကို  ခုခံတိုက္ခိုက္ျခင္းမရွိပဲ ေျပလည္ေအာင္ ဆက္ဆံခဲသျဖင့္ ေမာအင္ပါယာ  မပ်က္စီးခဲ့ေပ။  ရွမ္းႀကီး (ခ) တိုင္းလံု (ခ) တိုင္းယိုင္  ရွမ္းႀကီးတို႔သည္ ရွမ္းျပည္နယ္ အႏွံ႔အျပားတြင္လည္းေကာင္း၊ ကခ်င္ျပည္နယ္၊  ကယားျပည္နယ္တို႔တြင္လည္းေကာင္း ေနထိုင္ၾကသည္။ သို႔ေသာ္ ရွမ္းၾကာ ဗမာျဖစ္  ဆို႔သည့္အတိုင္း ရွမ္းမ်ားသည္ ဗမာ ျဖစ္ကုန္ၾကသည္လဲရွိသည္။ ရွမ္းႀကီးတို႔သည္  အိုက္ေလာဝ္ Ai-Lao တို႔ျဖစ္ၾကၿပီး လြန္ခဲ့ေသာႏွစ္ေပါင္းႏွစ္ေထာင္ခန္႔က  တရုတ္တို႔ကို စစ္ရွံဳးၿပီး သံလြင္ျမစ္၊ ဧရာဝတီျမစ္အတိုင္း  စုန္ဆင္းလာခဲ့သူမ်ားျဖစ္သည္။ နန္ေခ်ာင္းေခတ္တြင္ ရွမ္းႀကီးတို႔သည္ မိန္းမင္းဆက္  Mong Dynasty မ်ားျဖစ္ၾကၿပီး နန္ေခ်ာင္းထီးနန္းကို စိုက္ထူခဲၾကသူမ်ားျဖစ္သည္။  လံုႏိုင္ငံေတာ္မွ လာေသာ ရွမ္းမ်ားျဖစ္သျဖင့္ တိုင္းလံု (ရွမ္းႀကီး) ဟုေခၚသည္။  လံု သည္ ရွမ္းစကားတြင္ ႀကီးသည္ဟုအဓိပၸာယ္ရသည္။ ယိုင္ သည္လဲ  ႀကီးသည္ဟုအဓီပၸာယ္ရသျဖင့္ ရွမ္းႀကီးကို တုိင္းယိုင္ဟုလဲေခၚသည္။  *တိုင္းလူး (ဆစ္ေဆာင္ပန္းနား)*  ဆစ္ေဆာင္ပန္းနား ေဒသသည္ ေတာင္ဘက္တြင္ ရွမ္းျပည္နယ္ (ျမန္မာ)၊ အေရွ႕ဘက္တြင္  ေလာႏိုင္ငံ၊ အေနာက္ဘက္တြင္ ယူနန္နယ္ႏွင့္စပ္လွက္ရွိၿပီး တရုတ္ျပည္၏  ေတာင္ပိုင္းတြင္ရွိသည္။ ဆစ္ေဆာင္ပန္းနားေဒသတြင္ ေနထိုင္ေသာရွမ္းမ်ားကို  တိုင္းလူး (လူးရွမ္း) ဟုေခၚသည္။ ဆစ္ေဆာင္ပန္းနားသည္ လူးရွမ္းတို႔၏  တိုင္းျပည္ျဖစ္ၿပီး "ဆယ္ႏွစ္ျပည္ေထာင္တိုင္းျပည္" ဟုအဓိပၸာယ္ရသည္။ ထိုကဲသို႔  ဆယ္ႏွစ္ျပည္ေထာင္ အုပ္ခ်ဳေရးစနစ္သည္ ေရွးေခတ္ ရွမ္းလူမ်ိဳးတို႔၏  အုပ္ခ်ဳပ္ေရးစနစ္ျဖစ္သည္။ ျမန္မာျပည္ရွိ ရွမ္းတို႔သည္လဲ ေအဒီ ၉၅၇ ခုတြင္  ကေမာၻဒီးယားမွ "တိုင္းခိုရတ္" (ခိုရတ္ရွမ္း) တို႔ထံမွ အုပ္ခ်ဳပ္ေရးစနစ္ ကိုယူ၍  (၁၂) ျပည္ေထာင္စနစ္ျဖင့္ အုပ္ခ်ဳပ္လာခဲ့ၾကသည္။  ဘုရင့္ေနာင္လက္ထက္သို႔ေရာက္ေသာအခါ (၉) ျပည္ေထာင္စနစ္ျဖင့္ တိုင္းျပည္ကို  စီမခန္႔ခြဲသည္ကို ေတြရသည္။ မဲေခါင္ျမစ္ အေနာက္ဘက္တြင္ (၁၂) ၿမိဳ႕၊ အေရွ႕ဘက္တြင္  (၁) ၿမိဳ႕ရွိသည္။ "ဆစ္ေဆာင္" သည္ (၁၂) ဟုအဓိပၸာယ္ရွိသည္။ ငါးၿမိဳမွ ဆယ္ၿမိဳ႕  ရွိေသာေဒသကို "တစ္ပန္းနား" ဟုေခၚသည္။ တစ္နည္းအားျဖင့္ "ပန္း" သည္  ရွစ္ဆယ္ျဖစ္ၿပီး "နား" သည္ လယ္ ျဖစ္သည္။တိုင္းလူးမ်ားကို တရုတ္တို႔က ပါးယီ Pa  Yi ဟုေခၚသည္။ လူးရွမ္းမ်ားသည္ က်ိဳင္းတံုေဒသ၊ လမ္းပြန္ေဒသ၊ က်ိဳန္းဟိုင္းေဒသ၊  ေလာႏိုင္ငံအတြင္းပိုင္း နမ့္ဦးေဒသ၊ ေလာႏိုင္ငံရွိ မဲေခါင္ျမစ္ဝွမ္း  တစ္ေလွ်ာက္မွ စီထန္ထရြန္ Si Tan Dorn ကၽြန္းစုေလးေထာင္ အထိေနထိုင္ၾကသည္။ ေအဒီ  ၁၉၁၈ ခုတြင္ တရုတ္ျပည္အတြင္၌ လူးရွမ္းဦးေရ ၃၅၀,၀၀၀ ဦး၊ က်ိဳင္းတံုေဒသတြင္  ၅၀၀,၀၀၀ ဦး၊ ေလာႏိုင္ငံႏွင့္ ထိုင္းႏိုင္ငံတြင္ ၇၅၀,၀၀၀ ဦးရွိသည္။  ဆစ္ေဆာင္ပန္းနား၏ ၿမိဳ႕ေတာ္သည္ က်ိဳင္းဟုန္ (Chieng Rung = အာရံုဦးၿမိဳ႕ေတာ္)  ျဖစ္သည္။ ဆစ္ေဆာင္ပန္းနားေဒသသည္ မူလက ျမန္မာျပည္ရွိ ရွမ္းလူၿမိဳးမ်ားႏွင့္  အတူရွိခဲ့ၿပီး ေအဒီ ၁၈၇၄ ခုတြင္ က်ိဳင္းတံုေစာ္ဘြားႏွင့္ ျမန္မာဘုရင္တပ္မ်ားက  သြားေရာက္တိုက္ခိုက္သျဖင့္ လူးရွမ္းမ်ားက တရုတ္တို႔ကို အကူအညီေတာင္းခဲ့သည္။  ေနာက္ပိုင္းတြင္ တရုတ္တို႔ႏွင့္သာ အဆက္အသြယ္မ်ားခဲ့သည္။ ေအဒီ ၁၈၉၂ ခုတြင္  အဂၤလိပ္တို႔က ဆစ္ေဆာင္ပန္းနားေဒသကို တရုတ္ျပည္သို႔ ခြဲေပးခဲ့သည္။ လူးရွမ္းတို႔၏  သမိုင္းဝင္ၿမိဳေတာ္မ်ားက သံုးၿမိဳ႕ရွိသည္။ ၎တို႔မွာ က်ိဳင္းတံု (ျမန္မာ)၊  မိန္းလ်ဲန္း (တရုတ္)၊ က်ိဳင္းဟုန္႔ (တရုတ္) တို႔ျဖစ္သည္။ လူးရွမ္းမ်ားသည္ ေအဒီ  ၁၃ ရာစုတြင္ က်ိဳင္းတံုမွ တဆင့္ ဗုဒၶဘာသာ (ေထရဝါဒ) ကိုစတင္ရရွိခဲ့သည္။  နတ္ကိုးကြယ္သူတခ်ိဳ႕လည္း ရွိေနေသးသည္။ ႏွစ္သစ္ေရာက္လွ်င္ ဝက္ျဖင့္နတ္ကို  ပူေဇာ္ၾကသည္ကို ေတြရသည္။  *မွတ္ခ်က္။ ။အရွင္သုခမိႏၵ (တန္႔ယန္း) ၏ ရွမ္းတိုင္းရင္းသားမ်ား၏ ယံုၾကည္မႈႏွင့္  ဓေလ့ထံုးစံမ်ား စာအုပ္မွေကာက္ႏႈတ္တင္ျပသည္။  *

ပန္ေလာရြာ ဆုိတာ

ပန္ေလာရြာဆိုတာ ကြ်န္ေတာ္ရဲ႕ ေမြးရပ္ရြာျဖစ္ပါတယ္။ ၄င္းသည္ ျမန္မာနိုင္ငံ ရွမ္းျပည္နယ္ေျမာက္ပိုင္း မူစယ္ခရုိင္ ကြတ္ခိုင္ျမိဳ႕နယ္ ဂါလိုင္တုိက္နယ္ ဟုိေနာင္အုပ္စု ဂါလုိင္ရြာေစ်း အနီးတြင္တည္ရွိသည္။ ၄င္းပန္ေလာရြာသည္ က်ေနာ္ကိုနုိင္ငံျခားပညာေတာ္သင္စရိတ္ေထာက္ပံ႔ေသာရြာျဖစ္ပါသည္။ ၄င္းပန္ေလာရြာသည္ အိမ္ေျခတစ္ရာေက်ာ္ရွိျပီး လူဦးေရ ခုႏွစ္ရာေက်ာ္ရွိျပီး အေျခခံပညာမူလတန္းေက်ာင္းႏွင္႔ ဗုဒၶဘာသာဘုန္းေတာ္ႀကီးေက်ာင္းရွိသည္။၄င္းအမည္ကိုေအာင္မဂၤလာေက်ာင္းဟုေခၚတြင္သည္။ပန္ေလာရြာသည္ ဟုိဆိုင္ရြာ၊ လုံကိန္ရြာ၊ ကုန္ခ်မ္းရြာ၊ ပန္စံရြာ၊ဟုိေနာင္ရြာအုပ္စု၊ တုံဆင္ရြာ၊နမ္႔လတ္ရြာ၊နမ္႔က်င္လီ{ရွမ္း}ရြာ၊စေသာရြာတို႔ႏွင္႔အုပ္စုဖြဲ႔ျပီး တည္ေဆာက္ထားသည္။ ထိုိျပင္ ပန္ကူအုပ္စုႏွင္႔ဂါလုိင္ကုန္ဆာအုပ္စ၊အုပ္စု၊အင္မိုင္းအုပ္စုတို႔ႏွင္႔လည္းအုပ္စုနယ္ခ်င္းဆက္စပ္လွ်က္ရွိသည္။အထက္ပါဟုိေနာင္အုပ္စုသည္ ဗုဒၶဘာသာ၀င္ပေလာင္ရြာမ်ားျဖစ္ႀကသည္။ အထက္ပါေအာင္မဂၤလာေက်ာင္းကုိ ျမန္မာႏွစ္
၁၃၆၃ ခုနွစ္ခုမွစျပီး အရွင္စႏၵာ၀ရ{B.A,M.A}က အရွင္ဦးႀသ၀ဏၰ{လူထြက္}ထံမွလက္ဆင္႔ကမ္းျပီးလက္ခံတာ၀န္ယူကာေက်ာင္းႏွင္႔ရြာတိုးတက္ေရးျပဳလုပ္ေဆာင္ရြက္ခဲ႔သည္မွာယေန႔ ၁၃၆၂/၆၃ခုဆိုယင္{၁၀}ခရီးသုိ႔ေရာက္ခဲ႔ျပီ။ ထုိဆယ္ႏွစ္အတြင္းမွာ ဓမၼစႀကာအသင္းျပန္လည္တည္ေထာင္ျခင္း၊ဓမၼစႀကာ၀တ္ရြတ္စဥ္တို႕ကို ပေလာင္ဘာသာျပန္ျခင္းႏွင္႔ သိမ္ေက်ာင္းတစ္ေဆာင္၊ အလ်ား{၉၆}အနံ{၄၈}ရွိသာသနာ႔ဗိမာန္ေတာ္ေဆာက္လုပ္ျခင္း၊ ေယာဂီေဆာင္ေဆာက္ေစျခင္း၊ပညာေပးေဟာေျပာပြဲမ်ားဦးေဆာင္က်င္းပျခင္း၊ ဆြမ္းစားေက်ာင္းတစ္ေဆာင္၊ဧည္႔ေဆာင္တစ္ေဆာင္၊သံဃာကုဋိေဆာင္၊ေက်ာင္း၀င္းတိုးခ်ဲ႕ျပီး မုခ္ဦး၊အုဋ္တံတုိင္းခတ္နုိင္ခဲ႔သည္။ထိုျပင္ဦးဓမၼာနႏၵ၊ဦး၀ိလိႏၵ၊ဦးစိတၱရ{ဟုိဆိုင္}ဦးမ႑လ{လုံကိန္}ဦးဥာဏ၀ရ{ပန္စံ}ဦး၀ိေဇယ်၊ဥိးပညာစာရ၊ဦးေကာ႑ည၊ဦးေခမာစာရ၊ဦးပညိႆရ၊ဦးကုသလ၊ဦးေသာဘဏ၊ဦးသုတာနႏၵ{ခ}ဦးေသာင္းလြင္အစရွိေသာ ရဟန္းမ်ား{ပန္ေလာ}ႏွင္႔သာမေဏ အပါးရွစ္ဆယ္ေက်ာ္တို႕ကိုေမြးထုတ္ကာ ပညာသင္ေစလြွတ္နိုင္ခဲ႔သည္။ထိုျပင္ဦးစႏၵာ၀ရသည္ ပဌာန္းရြတ္ဖတ္ပူေဇာ္ပြဲ၊ တရားပြဲ၊ ရွင္ျပဳ ရဟန္းခံပြဲ၊တရားစခန္းပြဲ၊တအာန္းရိုးရာယဥ္ေက်းမွဳပြဲ၊ဗုဒၶဘာသာသင္တန္းပြဲ၊ဘာသာေရးပြဲ၊သိမ္သမုတ္ပြဲစေသာ ဘာသာႏွင္႔ယဥ္ေက်းပြဲမ်ားစြာတို႔ကုိ အထက္ပါရဟန္းတို႔ႏွင္႔တြဲဖက္ျပီး သာသနာျပဳခဲ႔သည္။ သိမ္သမုတ္ရာတြင္ခိုတင္ဆရာေတာ္ဦးေသာဘဏ{ကြတ္ခိုင္ျမိဳ႔နယ္သံဃာနာယကဥကၠဌ}စေသာကြတ္ခိုင္ျမိဳ႕နယ္ရွိသံဃာတို႔၏အားေပးလမ္းညွြန္မွဳ ခြင္႔ျပဳမွဳ ခ်ီးျမွင္႔မစမွဳကုိခံယူကာသမုတ္ခဲ႔ျခင္းျဖစ္သည္။ထိုျပင္သိရိလကၤာ၌ေနစဥ္ လကၤာတမန္မဂၢဇင္း ျဖစ္ေျမာက္ေရးေကာ္မတီ၊သီရိလကၤာေရာက္ကုိရင္သီလရွင္မ်ားကူညီေထာက္ပံ႔ေရးေကာ္မတီအျဖစ္ေဆာင္ရြက္ခဲ႔သည္။
စႏၵာ၀ရ ကုိယ္ေရးရာဇ၀င္အက်ဥ္း
အရွင္စႏၵာ၀ရ=ဆုိင္ေနာဂ်ားသည္ အမိေဒၚေအးအမ္ အဖဦးအုိက္ေအာင္တို႔၏ဒုတိယသား ျဖစ္ျပီး ၁၃၄၀ခု သီတင္းကြ်တ္လဆုတ္{ဂ}ရက္ေန႔တြင္ေမြးဖြားျပိး
ျမန္မာသကၠရာဇ္ ၁၃၄၈ခု အထက္ပါပန္ေလာရြာတြင္ ဟုိဆိုင္ဆရာေတာ္ကုိဥပဇၥ်ာယ္ျပဳရ်္ ပန္ေလာရြာ ဦးအုိက္ေအာင္+ေဒၚအမ္ ၊ဦးရြက္ဆိုင္ႏွင္႔ မိသားစု၊ဦးအုိက္ခို၊ကူေအယုံ၊တားကူပူး မိသားစုႏွင္႔ ႏွစ္ဦးႏွစ္ဘက္ေသာဘိုးဘြားေဆြမ်ိဳးအသုိင္း၀ိုင္းမိသားစုမ်ားစေသာပန္ေလာရြာဒါယကာ၊ဒါယိကာတို႔ဧ။္ေထာက္ပံ႔မွဳျဖင္႔သာမေဏ၀တ္ခဲ႔သည္။
၁၃၆၂ခု တန္ေဆာင္မုန္းလျပည္႔ေနတြင္ ဟုိဆိုင္ရြာေက်ာင္းသိမ္၌ ပန္ေလာေက်ာင္းဆရာေတာ္ဦးႀသ၀ဏၰ အႀကီးမွဴးျပဳျပီးဥပဇၥာယ္ျပဳကာ ဟုိေနာင္ဆရာေတာ္ႀကီးဦးပ႑ိတ၏တပည္႔ဦးေသာဘဏ ကရဟန္းေလာင္းဆုံးမဆရာတာ၀န္ယူလွ်က္ ပန္ကူ၊မန္ပိန္း၊ဟုိေနာင္၊ကုန္ခ်မ္း၊ဟုိဆိုင္၊လုံကိန္၊ဆရာေတာ္အစရွိေသာဆရာေတာ္တို႔က ကမၼ၀ါဆရာမ်ားအျဖစ္တာ၀န္ယူျပီး ရဟန္းခံေပးခဲ႔သည္။ ရဟန္းဒါယကာ၊ဒါယိကာတို႔မွာ
ဦးခမ္းငို မိသားစု၊ဦးလုိင္ခမ္းယီ မိသားစု၊အီမာထက္မီသားစု၊ အိုက္ထြန္းေဆာမိသားစု၊အာမ္လုံကိန္မိသားစု၊မာေအပူးမိသားစု၊ဦးရြက္ဆိုင္မိသားစု၊ တာကုန္ကံမိသားစုစေသာပန္ေလာရြာဒါယကာ၊ဒါယိကာတို႔ျဖစ္ႀကသည္။
အရွင္သည္ ဦးထက္အုိင္၊ဦးထက္ယုိင္၊ဦးသုနႏၱာ၊ဦးပညာ၊ဦးနႏၵီထြန္း{ပန္ေလာရြာ}တို႔ထံမွ၄င္း လားရွဳိးျမိဳ႕ ရပ္ကြက္{၄}မဟာေဗာဓာရုံ ဆရာေတာ္ ဦးနာရဒ၊ဦးသိရိႏၵႏွင္႔ ၄င္းတို႔ဧ။္ တပည္႔မ်ားျဖစ္ႀကေသာဦး၀ိသုဒၶ ဦးေဃာသိတ၊ဦးသုစရိတ၊ဦးေကသရ စေသာ စာခ်ဆရာေတာ္ထံမွ၄င္း မူလတန္းမွအႀကီးတန္းေအာင္ျမင္သည္ထိဆည္းပူးခဲ႔သည္။ ထိုေနာက္မႏၱေလးသုိ႔သြားကာ ျမင္း၀န္မင္းႀကီးတိုက္ ဥယာဥ္ေက်ာင္းဆရာေတာ္ထံမွေနလွ်က္ဓမၼာစရိယ စာ၀ါတို႕ကုိဘုရားႀကီးတြင္၄င္း ဓမၼိကာရာမတိုက္တြင္၄င္း နႏၵိေသနတိုက္၌၄င္း မိုးထားတိုက္၌၎ ေညာင္ကန္တိုက္၌၄င္း ျမင္း၀န္တိုက္၌၄င္း အေသာကာရာမတိုက္၌၄င္း ဓမၼာစရိယစေသာပရိယတ္ပညာမ်ားတို႔ကိုဆည္းပူးခဲ႔သည္။ ထို႔ျပင္၊ဦးဥတ္ေက်ာ္ ဓမၼကထိက သင္တန္းကုိ၄င္း၊ေ၀ယံဘုံသာဦးသုေဘာဂထံမွ မိုးကုတ္၀ိပႆနာသင္တန္းကုိ၄င္း၊ဦးရဲ႕ျမင္႔{ပညာပါရမီ}ထံမွအဂၤလိပ္အေျခခံကုိ၄င္း၊ဦးျမင္႔ေဆြ မႏၱေလး{ဗုဒၶတကၠသိုလ္}ထံမွ B.A ႏွင္႔ M.A အပိုင္း{က}ကုိ၄င္းဆည္းပူးခဲ႔သည္။ထိုျပင္ မႏၱေလး နန္းေရွ႕ေဖာင္ေတာ္ဦးတြဲဖက္အထက ဘုန္းေတာ္ႀကီးသင္ပညာေရးေက်ာင္းအုပ္ဆရာေတာ္ဦးနာယက ႏွင္႔ဦးေဇာတိကတို႔ထံမွ အထက္ပညာကုိ၄င္းဆည္းပူးခဲ႔သည္။ နိဳင္ငံျခားပညာေတာ္သင္သြားရာတြင္ အထူးအားျဖင္႔ပေလာင္ရဟန္းေတာ္ဦးသာသန{နားေအာ္ဒါန္း}ႏွင္႔ဦးဥာဏိက{ဆုိင္လိန္း}တို႔၏ လမ္းညွြန္မွဳ၊အထူး ကူညီမွဳတို႔ကုိယူရ်္ ဦးဥတၱမ ဦးသာသန ဦးကု႑လ ဥိးနႏၵာစာရစေသာကိုလံဘို မကုဋရာမျမန္မာေက်ာင္းမွရန္ကုန္နာယက ဦးအဂၢ၀ံသ မႏၱေလးနာယက၊ မြန္နာယက၊ ရွမ္းနာယကစေသာနာယကတို႔ရဲ႕ႀကီးႀကပ္မွဳေအာက္ေနရ်္ သီရိလကၤာကုိလံဘုိျမိဳ႔ ေကလနီယဌာနခြဲ ပါဠိႏွင္႔ဗုဒၶဘာသာစာေပတကၠသုိလ္တြင္M.A တန္းကုိ ေဒါက္တာသုမနပါလစေသာပါေမာကၡမ်ားထံတြင္ဆည္းပူးခဲ႔သည္။

ထိုကဲ႔သုိ႔နိုင္ငံျခားပညာသင္နိုင္ေရးအတြက္ ပန္ေလာရြာဒါယကာ၊ဒါယိကာမ်ားက၄င္း၊ ေဖာင္ေတာ္ဦးဆရာေတာ္ဦးနာယကမွ၄င္း၊သိန္းနီ ျမိဳ႕နယ္ ဖိုင္ခမ္းဆရာေတာ္ဦးအာေလာကႏွင္႔ဟုိဆိုင္ရြာဒါယကာႏွင္႔ဒါယိကာမ်ားႏွင္႔ပန္စံရြာဦးေအာင္ပန္း{ဟုိေနာင္အုပ္စုဥကၠဌ}စေသာရြာသူ/ရြာသားတို႔၏ အေထာက္ပံ႔တို႔ျဖင္႔ျဖစ္ပါသည္။ ဆိုင္ေနာဂ်ား{B.A,M.A} ရွမ္းျပည္

ဒႆနမဟုတ္ေသာဒႆနမ်ား

၁။ လူမိုက္လည္းဘဲ လူေကာင္းျဖစ္လာနိုင္ပါတယ္၊ အဲဒီလို ေမွ်ာ္လင္႔ခ်က္နဲ႔ဘဲ လူမိုက္ကုိေပါင္းသင္႔တာပါ၊
   အဲဒီလိုမွေမ်ွာ္လင္႔လို႔မရေလာက္လွ်င္ ေစာစီးစြာဘဲ လမ္းခြဲတာ အေကာင္းဆုံးျဖစ္ပါလိမ္႔မယ္။
၂။ သင္ဘယ္သူလဲဆိုတာ အထူးေျပာျပဘုိ႔ မလိုပါ ဘာေႀကာင္႔လဲဆိုေတာ႔ သင္အေျပာဆို အမူအရာေတြက
   ေဖာ္ျပျပီးသားျဖစ္ေနလို႔ပါ။
၃။ ကံတရားကုိမယုံႀကည္လွ်င္ စိတ္ဆင္းရဲရပါလိမ္႔မယ္၊ ဒါေပမဲ႔ ကံတရားယုံႀကည္လြန္းျပီး ဘာမွမလုပ္ဘဲ ကံစီမံတဲ႔အတိုင္းဘဲေစာင္႔ေနယင္ေတာ႔ စိတ္ေရာကုိယ္ပါ ဆင္းရဲရမွာ ေသခ်ာပါတယ္။
၄။ ငါတို႔အားလုံးဟာ တစ္ေန႔က်ရင္ ေသရမွာေသခ်ာတယ္၊ ဒါေႀကာင္႔မေသခင္ ဘ၀ရဲ႕ပန္းတိုင္အတြက္ လုပ္သင္႔လုပ္ထိုက္တာေတြ လုပ္သြားနိုင္ဘုိ႔ေတာ႔ေကာင္းပါတယ္၊ အဲဒီလိုမွမဟုတ္လွ်င္ မရဏမင္းလာေခၚမွဘဲ ေနာင္တႀကီးစြာနဲ႔ မရဏမင္းေနာက္ လိုက္သြားရမည္ဆိုယင္ မရဏမင္းကုိ အားနာဘုိ႔ေကာင္းလြန္းပါတယ္။
၅။ ျမင္႔မားတဲ႔ စိတ္ဓာတ္ဟာ အရာအားလုံးကိုျဖစ္ေစ၊ ပုဂၢိဳလ္အားလုံးကုိျဖစ္ေစ ေကာင္းမြန္စြာ ရင္ဆိုင္ပါတယ္။

ဘာေႀကာင္႔စိတ္အားငယ္ေနတာလဲ

သင္႔မွာ ဘာမွဆိုဖန္တီးရယူနိုင္တဲ႔စြမ္းအားေတြ ရွိတယ္ဆိုတာ လက္ခံလိုက္စမ္းပါ။
သူတပါးေတြ အရုိးေႀကေႀက အေရခန္းခန္းႀကိဳးစားေနတဲ႔အခ်ိန္မွာ သင္တစ္ေယာက္ ဘာေႀကာင္႔
အားငယ္စိတ္ေတြေမြးျပီး မိမိကုိယ္ကုိ ႏွိပ္စက္ေနတာလဲ၊
အဲဒီလို အားငယ္ေနတာကုိ သင္႔ေက်းဇူးရွင္မိဘႏွစ္ပါးကသာ သိခဲ႔လွ်င္ ဘယ္ေလာက္မ်ား အားငယ္ေနရမလဲ၊
ဘယ္မိဘမဆို ကိုယ္႔သားသၼီး စိတ္အားတက္ႀကြ လန္းဆန္းေနတာကုိဘဲ ျမင္ခ်င္တယ္ မဟုတ္ပါလား။
အမွန္ေတာ႔ အားငယ္တယ္ဆိုတာ စိတ္ပုိင္းဆိုင္ရာ မြဲေတမွဳ ခံစားေနတာပါ။

ေလာကႀကီးေပးတဲ႔ တိုးတက္ေရးလမ္းညွြန္{ဆိုင္ေနာဂ်ား}ရွမ္းျပည္

တိုးတက္လိုေသာပုဂၢိဳလ္တစ္ဦးသည္
၁။ ေကာင္းကင္ႀကီးလို အျမဲတမ္း ႀကည္လင္ေနရမည္။
၂။ ေနမင္းႀကီးလုိ ေန႔စဥ္ေန႔တုိင္းေတာက္ပေနရမည္။
၃။ လမင္းႀကီးလုိအျမဲေအးျမေနရမည္။
၄။ ႀကယ္ေတြလို စုုေပါင္းျပီး ညီညြတ္စြာ အလုပ္လုပ္ႀကရမည္။
၅။ ေျမႀကီးလို ေလာကအက်ိဳးထမ္းေဆာင္ရမည္။
၆။ ျမစ္ေတြလို အျမဲတမ္း စီးဆင္းလွဳပ္ရွားေနရမည္။
၇။ ေလလိုအျမဲတမ္းတုိက္ခတ္ေနရမည္။ 
၈။ မီးလုိ အျမဲတမ္းရဲရင္႔ေနရမည္။
၉။ သစ္ပင္ေတြလိုအျမဲတမ္း စိမ္းစုိႀကီးထြားလာရမည္။
၁၀။ ရာသီဥတုလို အျမဲတမ္း ေျပာင္းလဲေနရမည္။

ဆိုင္ေနာဂ်ားရဲ႕ ရင္တြင္းျဖစ္စကားတိုစကားစမ်ား

၁။ အလကားေနလွ်င္ အလကားလူျဖစ္မွာဘဲ။
၂။ အဆင္႔ျမင္႔တဲ႔လူ ျဖစ္ခ်င္လွ်င္ အဆင္႔ျမင္႔တဲ႔ အလုပ္ကုိလုပ္ပါ။
၃။ လူတစ္ဦးရဲ႕  ကံသုံးမ်ိဳးေတြဟာ သူ ဘယ္လိုလူစားမ်ိဳးျဖစ္တယ္ဆိုတာ ေျပာျပေနတာပါ။
၄။ သင္မွာအမ်ားနဲ႔မတူတဲ႔ စြမ္းပကားတစ္မ်ိဳးရွိတယ္ဆုိတာ ယုံႀကည္ျပီး ဒါကုိထုတ္ျပီး အသုံးခ်လိုက္စမ္းပါ။
၅။ သင္ခက္ခက္ခဲခဲ ရွာေဖြရရွိထားတဲ႔ power ေတြကုိ လြယ္လြယ္နဲ႔ဘဲ ျဖဳန္းပစ္ေတာ႔မွာလား အုိး သိပ္ႏွေျမာစရာ ေကာင္းလြန္းတာေပါ႔ ကုိယ္႔လူ။

သင္စိတ္ညစ္ေသာအခါ

        သင္စိတ္ညစ္ေသာအခါ ေအာက္ပါပုဂၢိဳလ္တို႔ကုိ ေမတၱာပို႔ေပးပါ။ ဆုိင္ေနာဂ်ား{ရွမ္းျပည္}

၁။ တစ္သက္ကြ်န္း အက်ဥ္းခ်ခံေနရေသာသူတို႔သည္ လွ်င္ျမန္စြာ လြတ္ေျမာက္ခြင္႔ရပါေစသတည္း။

၂။ အက်ဥ္းေထာင္၌ အညွဥ္းဆဲခံေနရေသာသူတို႔သည္ လွ်င္ျမန္စြာ လြတ္ေျမာက္ခြင္႔ ရပါေစသတည္း။

၃။ႀကိဳးမိန္႔ခ်ခံရေသာသူတို႔သည္ သက္ဆိုင္သူတို႔ဧ။္ ႀကင္နာမွဳကုိ ရပါေစသတည္း။

၄။ မ်က္စိအလင္းမရေသာသူတို႔သည္ ကံေကာင္းေထာက္မျပီး မ်က္စိအလင္းရႀကပါေစသတည္း။

၅။ နားမႀကားေသာသူတို႔သည္ ကံေကာင္းေထာက္မျပီး နားႀကားနိဳင္ႀကပါေစသတည္း။

၆။ စကားမေျပာနိုင္ေသာသူတို႔သည္ ကံေကာင္းေထာက္မျပီး စကားေျပာနိဳင္ပါေစသတည္း။

၇။ ASDS ေရာဂါ၊ ကင္ဆာေရာဂါ၊ ေလျဖတ္ေရာဂါ စေသာ ေရာဂါဆိုးမ်ားတုိ႔ဧ။္ ႏွိပ္စက္မွဳကုိ ခံစားေနရေသာ သူတို႔သည္ လွ်င္ျမန္စြာ ေရာဂါမ်ားမွ လြတ္ေျမာက္နိဳင္ပါေစသတည္း။

၈။ ကိုယ္႔အသက္မကခ်စ္ရေသာခ်စ္သူႏွင္႔ ခြဲခြါရေသာသူတို႔သည္ ျပန္ေပါင္းနိုင္ႀကပါေစသတည္း။

၉။ အေႀကာင္းေႀကာင္းေႀကာင္႔ မိမိဧ။္ခ်စ္သား/သၼီးမ်ားႏွင္႔ခြဲခြါေ၀းကြာေနရေသာမိဘမ်ားသည္လွ်င္ျမန္စြာ မိမိတို႔ဧ။္ ခ်စ္သား/သၼီးမ်ားႏွင္႔ ျပန္ဆုံႀကပါေစသတည္း။

၁၀။ မိမိတို႔ဧ။္ အခ်စ္ဆုံးမိဘတို႔ႏွင္႔ေ၀းကြာေနရေသာသား/သၼီး လွ်င္ျမန္စြာ ျပန္ေပါင္းနိုင္ႀကပါေစသတည္း။

၁၁။  ရန္သူငါးမ်ိဳးျဖစ္ေသာ မီး ေရ ေလ မင္းဆိုး သားသၼီးဆုိးေဘးႏွင္႔ ရင္ဆိုင္ေနရေသာ သူတို႔သည္         ထိုေဘးတို႔မွ လွ်င္ျမန္စြာ လြတ္ေျမာက္ပါေစသတည္း။

၁၃။ လြတ္ေျမာက္ပါေစသတည္း အစာရွားပါးေဘး ဒုက္ဓားလက္နက္အဆိပ္ေဘး အနာေရာဂါေဘး ႏွိပ္စက္ခံေနရေသာ သူတို႔သည္ ထိုေဘးတို႔မွ လွ်င္ျမန္စြာ လြတ္ေျမာက္ပါေစသတည္း။

၁၄။ ရာဇ၀တ္မွဳသံသရာ လည္ေနရေသာသူတို႔သည္ ထိုသံသရာမွ လြတ္ေျမာက္ပါေစသတည္း။

၁၅။ လူမဆန္စြာဖိႏွိပ္ခံေနရေသာသူတို႔သည္ လွ်င္ျမန္စြာ လြတ္ေျမာက္ခြင္႔ ရႀကပါေစသတည္း။

၁၆။ အသက္အႏၱရာယ္ ရင္ဆိုင္ေနရေသာသူတို႔သည္ ထိုအႏၱရာယ္မွ လြတ္ေျမာက္နိုင္ပါေစသတည္း။

၁၇။ လာဘဆုံးရွဳံးမွဳ သကၠာရ ဆုံးရွဳုံးမွဳ သိေလာက ဆုံးရွဳံးမွဳ ရင္ဆိုင္ေနရေသာ သူတို႔သည္ လွ်င္ျမန္စြာ

 တရားသျဖင္႔ ျပန္ရႀကပါေစသတည္း။

၁၈။ မိမိကုိယ္ကို ႀကိဳးဆြဲခ် ေသရေလာက္ေအာင္ စိတ္ညစ္ေနေသာသူတို႔သည္ လွ်င္ျမန္စြာ ထိုေဘးမွ လြတ္ေျမာက္ပါေစသတည္း။

၁၉။ ႀကီးမားစြာ အထင္လြဲခံ အစြပ္စြဲခံရေသာသူတို႔သည္ ထုိေဘးမွ လွ်င္ျမန္စြာ လြတ္ေျမာက္ပါေစသတည္း။

၂၀။ မိမိအခ်စ္ဆုံးေသာပုဂၢိဳလ္တို႔ကို လက္လွြတ္ရသျဖင္႔ ပူေဆြး ေသာကေရာက္ေနေသာ သူတို႔သည္ လွ်င္ျမန္စြာ အစားထိုးမွဳ ျပန္ရပါေစသတည္း။

၂၁။ စား၀တ္ေနရးေဘးဆိုးတို႔နွင္႔ ရင္ဆိုင္ေနေသာသူတို႔သည္ ထိုေဘးဆိုးတို႔မွ လြတ္ေျမာက္ပါေစသတည္း။

၂၂။ ကုိယ္အဂၤါ လကၡဏာ ခ်ိဳ႕တဲ႔ကုန္ေသာသူတို႔သည္ လွ်င္ျမန္စြာ အေထာက္ပံ႔ႀကီးရလွ်က္ မိမိတို႔ဆႏၵ အတိုင္း ဘ၀ကုိ တည္ေဆာက္နိဳင္ႀကပါေစသတည္း။

၂၃။ ဘ၀ဆုံးရွဳံးရမည္႔ကိန္းဆိုက္ေနႀကေသာသူတို႔သည္ ကယ္တင္ရွင္တို႔ႏွင္႔ ေတြ႔နုိင္ႀကပါေစသတည္း။

၂၄။ အပါယ္ေလးပါးေဘးတို႔ႏွင္႔ ရင္ဆိုင္ေနရေသာသူတို႔သည္ ထိုေဘးတို႔မွ လြတ္ေျမာက္နိဳင္ႀကပါေစ သတည္း။

အထက္ပါအတိုင္းေမတၱာပုိ႔ျပီးေနာက္ သင္ေလာက္မက ဒုကၡေရာက္ေနေသာပုဂၢိဳလ္တို႔ကုိ ကိုယ္ခ်င္းစာယင္း

သင္စိတ္ညစ္မွဳ ပူေဆြးေသာကေရာက္မွဳ စိတ္ဆင္းရဲမွဳ တို႔သည္ ေပ်ာက္ကင္းေလွ်ာႀကပါေစသည္း။

၄.၁.၂၀၁၁ ျမန္မာ႔လြတ္လပ္ေရးေန႔ ဂုဏ္ျပဳ ဒႆနမ်ား

၁။ လြတ္လပ္ေရးဆိုတာ လုပ္ခ်င္သလိုလုပ္နိုင္ရန္မဟုတ္ဘဲ လုပ္သင္႔သလို လုပ္နိုင္ရန္သာျဖစ္သည္
၂။ လြတ္လပ္ေရးရဲ႕မီးနင္းကို{liberation from oppression}လို႔ ဖြင္႔ဆိုနိုင္ပါတယ္။
၃။ လြတ္လပ္ေရးကုိ အသုံးခ်တတ္လွ်င္ ဘ၀ရဲ႕အထြတ္ထိပ္ေရာက္နိုင္သလုိ အသုံးမခ်တတ္လွ်င္ေတာ႔ အနိမ္႔ဆုံးအဆင္႔ကို ေရာက္သြားနိုင္တယ္။
၄။ လြတ္လပ္ေရးဒါနျပဳလွ်င္ လြတ္လပ္ေရးအက်ိဳး ရရွိခံစားနိဳင္ပါလိမ္႔မည္။
၅။ လြတ္လပ္ေရးရဲ႕အနက္ကုိမသိေသာသူသည္ လြတ္လပ္ေရးႏွင္႔လုံး၀မထိုက္တန္ပါ။
၆။ မ်ားေသာအားျဖင္႔ လူတို႔သည္ လြတ္လပ္ေရးကုိ ေကာင္းစြာ အသုံးမခ်ႀကေခ်။
၇။ လြတ္လြတ္လပ္လပ္ ေတြးေခၚ ေျပာဆို ျပဳမူနိုင္တယ္ သို႔ေသာ္ သူတပါးတို႔ကုိ ထိခိုက္ပ်က္စီးေစမယ္ဆုိရင္
လြတ္လပ္ေရးကုိ ဖ်က္စီးရာေရာက္တယ္။
၈။ မ်ားေသာအားျဖင္႔ တစ္စုံတစ္ခုကုိ လူတို႔သည္ မရေသးခင္သာ မက္ေမာတမ္းတႀကတယ္ ရျပီးလွ်င္
အေရးမထားႀကေတာ႔ပါ ထိုေႀကာင္႔…?
၉။ ဘယ္အရာမဆို ကိုယ္နဲ႔မထိုက္ေသးလွ်င္ ကုိယ္မရနိုင္ေသးပါ ကိုယ္ရခ်င္လွ်င္ ကိုယ္နဲ႔ထိုက္တန္ေအာင္
အရင္လုပ္ရမည္၊ ဥပမာ သူေဌးသမီး လိုခ်င္ယင္ ကုိယ္သူေဌးျဖစ္ေအာင္ အရင္လုပ္ရသလုိပါဘဲ။
၁၀။ လြတ္လပ္မွဳကုိ လူမွလိုခ်င္တာမဟုတ္ပါ သက္ရွိ သက္မဲ႔အားလုံး လိုခ်င္တယ္။
၁၁။ သက္ရွိသက္မဲ႔ သတၱ၀ါအားလုံး လြတ္လပ္စြာ ေနနိုင္ႀကပါေစ။
၄.၁.၂၀၁၁

ေက်ာ;ႏွဲအုီ၀္ဒၚန္းပႅါင္{ဆဲင္ေနာဇား}

ေက်ာ;ႏွဲအီု၀္ဒၚန္းပႅါင္
၁။ မာ္င္မ်ိဳးအာ၀္မို;အီေမွဲမ္ယံ၀္႔ မည္းစီယံ၀္႔ မို;လိူည္မည္းေမဲ;ေနာ;ယံ၀္႔ မည္းစီယံ၀္႔ေအာ။
၂။ ႀဟင္႔ ဆာ္ဘူဘိုန္ဂည္ကဆံင္႔ အာ၀္ဆမားဇားေဒဲ;မေအာ။
၃။ မည္းကတူ;ကီန္းထန္ေမွဲ႔ ေဆာန္မို;၀ုတ္အကုဆိုလ္မည္း{အကုသုိလ္}ဟံည္ဒို႔ထန္
ေဇဲန္႔ မို;လိူည္ဖၚ;မည္းခူခါစားလူိည္လာ္ေရဲန္း အကုဆိုလ္ေအာ။
၄။ ကဘူးမည္းအူေဘာက္,ဒဲ;အန္႔ေပန္ဆနမ္႔တာ္မည္းပၚဇိုနာ္။
၅။မည္းေပႅဲ၀္းအီး ဘာည္းလူိည္ မည္းဇိူ၀္;အူန္းအီးေပႅဲ၀္းမည္း ၀ါည္းနိန္႔ေအာ။
၆။ ဆာ္မည္းဆိင္ရဲန္း အီဘူခ်ဲမ္႔ ေနာ;လွဴ;မို;တာ္ ကနာ္္မ္းေဇ၀္ ေဒဲ;ေယာ္ေက်ာ
မည္းေလဲ၀္းေအာ။
၇။ ပီုန္တာစာတ္,မည္း ပံင္လုိမည္းတာ္ယံ၀္႔ မို;လိူည္အကုဆိုလ္ အူမ်ိဴးေအာ၊
ဘုိန္ဒအီေဇဲန္႔ မမည္းခူအူန္းလာ္တေဂန္းဒည္းယာ၀္းနာ္။
၈။ မည္းေပန္ေဒဲ;တူအီးအူစာတ္, အာ၀္မို;မလိူည္ပီုန္တာ နံင္ဟုိမ္းဟာ,ေဂါည္းစာမ္
ကာမခ်မ္းဆာ မို;လိုေရဲန္းႏွင္႔မည္းဘိူန္းႀတား ဘူဘယ္ေပါ႔ လာ္ဘူိန္းမာ္ ႏွင္႔ မည္းဘူိန္း
ဆမဲအန္႔ေအာ။
၉။ ေတဲ;ကေနဲ;မို;ဒဲ;ေဘႅာမ္း ဒဲ;ေဘႅာမ္းမို;ေတဲ;ကေနဲ;ေအာ။
၁၀။ အီု၀္ဂ်ီ;အာ၀္မို;မဆိ မို;လိူည္ေနာ;မည္းဂီယံ၀္႔ ပံင္ဘူလိုမည္းေအာ။

ဆိုင္ေနာဂ်ားရဲ႕ရင္တြင္းျဖစ္စကားတိုစကားစမ်ား

ဆိုင္ေနာဂ်ားရဲ႕ရင္တြင္းျဖစ္စကားတုုိစကားစမ်ား
၁။ အစြမ္းကုန္ႀကိဳးစားျပီး ရနိုင္တာနဲ႔ေက်နပ္ပါ။
၂။ ဘယ္တံခါးကုိမဆို သူေသာ႔နဲ႔သူဖြင္႔လွ်င္ရပါတယ္၊ဒါေပမဲ႔ အဲဒီေသာ႔ေတြ ရရွိပိုင္ဆိုင္ထားဘို႔ေတာ႔
လိုတာေပါ႔။
၃။ သင္မွာအရည္ခ်င္းေတြ ဘယ္ေလာက္ပဲျပည္႔စုံေနပါေစ သတၱိဆိုတဲ႔ အရည္ခ်င္းခြ်တ္ယြင္းခဲ႔လွ်င္ေတာ႔
ႀကီးက်ယ္တဲ႔ ေအာင္ျမင္မွဳရဘို႔ မလြယ္ကူပါ။
၄။ သင္စိတ္ညစ္ေနလွ်င္ သင္စိတ္ညစ္စရာေတြဘဲ ေတြးေနတယ္ဆိုုတာ သတိရလုိက္ပါ ျပီးေတာ႔
ေပ်ာ္စရာအေတြးနဲ႔ ေမာင္းထုတ္လိုက္ပါ၊ သင္ကုိဒုကၡေကပးတဲ႔အရာကုိ ဘာေႀကာင္႔တြယ္တာေနတာလဲ။
၅။ေလာကႀကီးမွာနိုင္ေပမဲ႔ အရွဳံးေပၚတာရွိသလို ရွဳံးေပမဲ႔ အျမတ္ရတာလဲရွိပါတယ္။
၆။ဂုဏ္ရွိလွ်င္ ဂုဏ္ေပ်ာက္ပ်က္မွာစုိးရိမ္ရတယ္
ဥစၥာရွိလွွ်င္ ဥစၥာပ်က္စီးမွာစိုးရိမ္တယ္
အာဏာရွိလွ်င္ အဏာေလွ်ာမွာ စိုးရိမ္ရတယ္
ေက်ာ္က်ားမွဳရွိလွ်င္ ေမွးမွိန္သြားမွာကို စုိးရိမ္တယ္
ဘာမွမရွိေတာ႔ ဘာမွစုိးရိမ္စရာမရွိေတာ႔ဘူး။
၇။ ေလာကဓံေႀကာက္လွ်င္ ေလာကထဲကုိ မေနသင္႔ေတာ႔ဘူး ေနခဲ႔လွ်င္ေတာင္ ေနသင္႔တဲ႔လူ
မဟုတ္ေလာက္ေတာ႔ပါ။
၈။ သင္အမွားေတြက သင္အမွန္တရားရရွွိဘို႔ မရွိမျဖစ္လိုအပ္ေသာအရင္းႏွီးပဲဆိုတာ
နားလည္လိုက္စမ္းပါ၊ ဒါေပမဲ႔ ခဏခဏ အမွားက်ဴးလြန္ေနလွွ်င္ အမွားေတြခ်ည္း
ျပည္႔ႏွက္ေနတာေတာ႔ ဘယ္ျဖစ္သင္႔မလဲ။
၉။ အနာဂတ္ အတြက္ စုိးရိမ္တယ္ဆိုတာ ဆင္းရဲကုိႀကိဳတင္ေခ်းယူျပီး ခံစားေနတာပါ။
၁၀။ သံေ၀ဂရေစေသာ ဆင္းရဲဒုကၡမ်ားသည္ ပ်ားရည္စမ္းခရီးထက္ ပိုေကာင္းပါေသးတယ္။
၁၁။ မနာလုိသူေတြကင္းမဲ႔တဲ႔ ေနရာကေတာ႔ အမရပူရျပည္မွာဘဲ ရွိတယ္။
၁၂။ အစကေတာ႔ ေျခာက္ဆယ္ရာခိုင္ႏွဳုန္းပဲရွဳံးေသးတယ္ မထူးဇာတ္ခင္းလိုက္ေတာ႔ တစ္ရာေက်ာ္သြားတယ္။
၁၃။ လူႀကမ္းတို႔ရဲ႕ ရက္စက္မွဳကိုခံနိုင္ေလ သုိ႔မဟုတတ္ ၄င္းတို႔ဖန္တီးတဲ႔ျပႆနာကို ေျဖရွင္းနိုင္ေလ
မင္းသားက အကယ္ဒမီရေလပါဘဲ။
၁၄။ ငါတို႔ဟာ တစ္ဦးကုိတစ္ဦး မနာလိုယင္း၊ မေက်နပ္ယင္း၊ ေနွာင္႔ယက္တိုက္ခိုက္ယင္းနဲ႔ဘဲ အခ်ိန္ကုန္ေနမယ္ ဆိုယင္ ဘ၀တန္ဘုိးကုိမီးရွိဳ႕ပစ္လိုက္တာနဲ႔ အတူတူဘဲ။
၁၅။ ဘုရားစတဲ႔ သူေတာ္ေကာင္းေတြေတာင္ ၀ဋ္ေႀကြးအေႀကဆပ္ျပီးမွ ပရိနိဗ္ဗာန္စံႀကတာပါ။
အႀကြးဆိုတာဆပ္မွေက်တဲ႔အရာပါ၊ ဒါေႀကာင္႔၀ဋ္ေႀကြးဆပ္နိုင္တာကို ၀မ္းသာလုိက္စမ္းပါ။
၁၆။ သင္ကုိယ္သင္ထင္ျမင္ယုံႀကည္တဲ႔အတိုင္းပဲ ျဖစ္ဘို႔မ်ားပါတယ္။
၁၇။ ေအာင္ျမင္မွဳရဲ႕အရသာခစံစားနိဳင္ဘို႔ အထူးႀကိဳးစားရသလို က်ရွဳံးမွဳရဲ႕အရသာကုိလည္းခံစားနိုင္ေအာင္
အထူးျပင္ဆင္ထားသင္႔ပါတယ္။
၁၈။ စိတ္ညစ္ျပီးအပိန္ခံေနမည္႔အစား ထမင္းမစားဘဲ အပိန္ခံတာကမွ ကုန္က်စရိတ္သက္သာေနဦးမည္။
ဆိုလိုတာကစိတ္မညစ္ဘို႔ပါ။
၁၉။ ကိုယ္ေရွ႕ေရာက္လာေအာင္ မလုပ္နိဳင္ယင္ သူေရွ႕ေရာက္ေအာင္သြားရမွာဘဲ။
၂၀။ သင္အမွားကိုစိန္ကြပ္ခ်င္ရင္ အဲဒီအမွားမ်ိဳးကိုေနာက္ထပ္မက်ဴးလြန္မိေအာင္ အားထုတ္ရမည္။
၂၁။ ေလာကဓံဆိုတာ ေလာကေတြအတြက္ အျမဲမွီ၀ဲေနရမည္႔အစာနဲ႔ေဆး၀ါးလိုပါဘဲ။
၂၂။ သင္နဲ႔မထိုက္တန္လွ်င္ရလွ်င္လည္းျပန္ေပ်ာက္ပ်က္မွာဘဲ ဒါေႀကာင္႔မထိုက္တန္လို႔ မရတာကို ၀မ္းနည္းမေနပါနဲ႔။
၂၃။ ပညာေတြဘယ္ေလာက္တတ္တတ္ ဗဟုႆုတေတြဘယ္ေလာကမ်ားမ်ား အေတြးေခၚေတြဘယ္ေလာက္ေကာင္းေကာင္း အသုံးခ်သေလာက္ပဲ ခံစားရမွာပါ။
၂၄။ မွားတာကို အမွားလို႔လက္မခံတာဟာ ေနာက္ထပ္အမွားကုိ က်ဴးလြန္လိုက္တာပါဘဲ။
၂၆။ ျဖစ္နိဳင္ပါလွ်က္သားနဲ႔ မျဖစ္နိုင္ဘူးလို႔ထင္လုိက္တာနဲ႔ ျဖစ္နိဳင္ေျခ ငါးဆယ္ရာခိုင္ႏွဳန္းေလွ်ာ႔သြားတယ္။
၂၇။ သင္သတၱ၀ါတစ္ဦး အျဖစ္ ေမြးဖြါးလာတယ္ဆိုကတည္းက သင္မွားေနျပီ ဒါေႀကာင္႔ အမွားကိုေႀကာက္ျပီး
ဘာမွမလုပ္ဘဲေနလွ်င္ ဘာမွျဖစ္မလာနိုင္ေတာ႔ပါ လုပ္ယင္း မွားခဲ႔လွ်င္ျပင္ရုံဘဲ က်န္တာဘာမွလုပ္စရာမလိုပါ။
၂၈။ ေလာကဓံကုိ ရင္မဆိုင္ရဲဘဲနဲ႔ ေလာကထဲကုိ ၀င္မလာပါနဲ႔၊ သူေတာ္ေကာင္းေတြ ကရုဏာကမၼဌာန္း
စီးျဖန္းေနရလို႔ ေမာေနဦးမယ္။
၂၉။ အားငယ္ေသာစိတ္သည္ သင္ကုိသတ္မည္႔ရန္သူရဲ႕ညီျဖစ္သည္။
၃၀။ အမွားကုိသခၤန္းစာယူနိဳင္လွ်င္ အမွားမဟုတ္ေတာ႔ပါ။
၃၁။ ငါးေယာက္အစုတို႔ သူတို႔အလုပ္သူတို႔လုပ္ေနတာကုိႀကည္႔ျပီး ငါတို႔၀မ္းသာလိုက္ ၀မ္းနည္းလုိက္ျဖစ္ေနႀကတယ္။
၃၂။ မေသခင္မွာ က်ေနာ္တို႔လုပ္ခ်င္တာေတြ မလုပ္နိုင္လွ်င္ေတာင္ လုပ္သင္႔တာေတြကုိေတာ႔ လုပ္နိဳင္ဘို႔ေကာင္းပါတယ္။

ကလ်ာဏီေစတီ

ျမတ္စြာဘုရားရွင္သည္(၈)၀ါေျမာက္၌ သာ၀တၳိျပည္ ေဇတ၀န္ေက်ာင္းတုိက္၀ယ္ သီတင္းသုံးေနစဥ္ မဏိအကၡိကနဂါးမင္း၏ ပင့္ေလွ်ာက္ခ်က္အရ ကဆုန္လျပည့္ေန႔တြင္ ရဟန္းငါးရာၿခံရံလ်က္ သီဟုိ႒္ကၽြန္းသုိ႔ ၾကြေတာ္မူသည္။ နဂါးမင္းသည္ ကလ်ာဏီ အရပ္(ယခုကလ်ာဏီေစတီ တည္ရွိရာေနရာ)၀ယ္ ေဆာက္လုပ္အပ္ေသာ ရတနာမ႑ပ္အတြင္း ရတနာပလႅင္၌ ဘုရားအမႈးရွိေသာ သံဃာေတာ္တုိ႔ကုိ ဆြမ္းကပ္လုပ္ေကၽြးသည္။ ဘုရားရွင္သည္ ဆြမ္းဘုန္းေပးၿပီး၍ နဂါးတုိ႔အား တရားေဟာၾကားၿပီးေသာအခါ ကလ်ာဏီျမစ္အတြင္း၌ ေရခ်ိဳးသပၸါယ္ေတာ္မူသည္။ ထုိကလ်ာဏီျမစ္သည္ ယခုအခ်ိန္ထိရွိေသး၏။
ေရသပၸါယ္ၿပီးေသာအခါ ေကာင္းကင္ခရီးျဖင့္ သုမနကူဋေတာင္ထိပ္သုိ႔ ၾကြေတာ္မူသည္။ ထုိေတာင္ေန သုမနနတ္မင္း၏ ေတာင္းပန္းခ်က္အရ ေတာင္ထိပ္၌ ၀ဲဖက္ေျခေတာ္ရာ ပဒ-ေစတီတစ္ဆူခ်ထားေတာ္မူေလသည္။ ထုိ႔ေနာက္ ဘုရားရွင္သည္ ေတာင္ေျခရင္း၌ ရဟန္းငါးရာႏွင့္အတူ ေန႔သန္႔ေနထုိင္ေတာ္မူၿပီး မဟာေစတီတည္မည့္အရပ္ဌာနစေသာ အရပ္ဌာနတုိ႔၌လည္း နိေရာဓသမာပတ္၀င္စားလ်က္ ခ်ီးေျမာက္ေတာ္မူခဲ့ေပသည္။ ဘုရားရွင္သီတင္းသုံးခဲ့ရာ ရတနာပလႅင္ေတာ္ကုိ ဌပနာထားလ်က္ တည္ထားေသာ ေစတီမွာ ယခုအခါ “ကလ်ာဏီေစတီ”ဟူ၍ ထင္ရွားလ်က္ရွိသည္။ ဤကားဘုရားရွင္ သီဟုိ႒္ကၽြန္းသုိ႔ တတိယအႀကိမ္ ၾကြေရာက္ေတာ္မူပုံျဖစ္သည္။
ယာစိေတာ နာဂရာေဇန၊ သဗၺေလာကာႏုကမၼေကာ။
သမာပဇၨိ ယဟိ ံနာေထာ၊ ကာဟံ ၀ႏၵာမိ ေစတိယံ။
နာဂရာေဇန၊ မေဟာဒရ၊ ေတဇထန္ျပင္း၊နဂါးမင္းသည္။ ယာစိေတာ၊ရုိေသတုပ္၀ပ္၊ေတာင္းပန္အပ္ထေသာ၊သဗၺေလာကာ ႏုကမၸေကာ၊ခပ္သိမ္းသတၱ၀ါ၊ မ်ားဗုိလ္ပါကုိ၊ ေကာင္းရာကယ္တင္၊အစဥ္ၾကင္နာ၊ ကရုဏာရွိေတာ္မူထေသာ၊နာေထာ၊လူနတ္ျဗဟၼာ၊ သတၱ၀ါတုိ႔၊ ခါခါမျပတ္၊ေတာင့္တအပ္ေသာ၊ ျမတ္စြာဘုရားသည္။ ယဟိ ံ ၊အၾကင္ကလ်ာဏီ၊တည္မည္ရိပ္၀ါ၊ ဆိပ္ကမ္းသာ၌၊ သမာပဇၨိ၊ေနာင္အနာဂတ္၊တာရွည္ျမတ္ေအာင္၊ သမာပတ္၀င္စားေတာ္မူေလၿပီ။ တံေစတိယံ၊ထုိျမတ္စြာဘုရား၊သမာပတ္၀င္စားေတာ္ မူရာ၊ ကလ်ာဏီျမတ္ေစတီကုိ၊ အဟံ၊ရုပ္နာမ္ႏွစ္ျဖာ၊ငါးခႏၶာသည္။ ၀ႏၵာမိ၊ဆယ္ေခ်ာင္းအညီ အဥၥလီကုိ၊ျဖန္႔ခ်ီစုံမုိး၊တည္ငါးမ်ိဳးျဖင့္၊ ျမတ္ႏုိးေစတနာ၊ ရွိခုိးပါ၏ဘုရား။

သမႏၱကူဋ ေျခေတာ္ရာေတာင္

သီရိလကၤာႏုိင္ငံသုိ႔ ျမတ္စြာဘုရားရွင္ တတိယအႀကိမ္ၾကြစဥ္ သုမနနတ္မင္း၏ ေတာင္းပန္ခ်က္ အရ ၀ဲဘက္ေျခေတာ္ရာ ခ်ေတာ္မူခဲ့ရာေတာင္မွာ သမႏၱကူဋ ေတာင္ျဖစ္ သည္။ ေတာင္ေျခ၌ ဘုရားရွင္ ေန႔သန္႔ခဲ့ရာ “ဒိ၀ါ၀ုဟာ” လုိဏ္ဂူေတာ္ေစတီ လည္းရွိ၏။ ကုိလံဘုိမွ (၁၃၆)မုိင္ေ၀းသည္။ ထုိေတာင္သည္ ေပေပါင္း (၇၆၃၀)ျမင့္၏။ ေစတီယပါဒေတာင္ကုိ ေနမင္း ဦးသုံးႀကိမ္ ဦးတုိက္သည္ဟု ဆုိၾက၏။
ေနလုံးႀကီးထြက္ျပဳမလာမီ အေရွ႕ေလာကဓါတ္၌ ညိဳနီ ခရမ္းသက္တန္႔ ေရာင္မ်ား ယွက္သန္းလာၿပီးလွ်င္ လွ်ပ္စစ္ေရာင္ ၾကားမွရုတ္တရက္ ထြက္လာေသာ ေနမင္းကုိ ဘဲဥသ႑ာန္မွ်သာ ျမင္ရၿပီး ၁၅မိနစ္ခန္႔ ေပ်ာက္ခ်ည္ ေပၚခ်ည္ျဖစ္ေန၏။ ခ်ာခ်ာလည္ေနသည္ ဟုလည္းထင္ရသည္။ ထုိနည္းျဖင့္

ငုပ္ခ်ည္ ေပၚခ်ည္လုပ္ၿပီးမွ ထင္ထင္ရွားရွား ထြက္ေပၚလာသည္ ကုိ ျမင္ၾကရသျဖင့္ ဦးသုံးႀကိမ္ ခ်ာခ်ာလည္ ရွိခုိးၿပီးမွ ထြက္လာသည္ဟု ဆုိၾကသည္။
ထုိေစတီယပါဒ ေတာင္သုိ႔ ေရာက္သူတုိင္း အံ့ၾသရသည္မွာ ရွိေသး၏။ ေစတီယပါဒေတာ္ႀကီး၏ အေနာက္ဘက္တြင္ ေတာင္ေျခမွစ၍ ထုိးထြက္ေန ေသာ ေမွာင္ရိပ္ႀကီးမွာ မုိင္ေျခာက္ဆယ္ ခုႏွစ္ဆယ္ခန္႔ ရွိသည္မွာလည္း အံ့တပါးျဖစ္ေနေတာ့သည္။ အခ်ိန္မေရြး ထုိအရိပ္ႀကီးမွာ ထုိးအတုိင္းျဖစ္ ေန၏။
ပုိ၍ အံ့ၾသေကာင္းသည္ကား ဗုဒၶဘာသာ၀င္တုိ႔သာမက အျခား ခရစ္ယာန္၊ ဟိႏၵဴ ၊ မူစလင္ ဘာသာ၀င္မ်ားလည္း အုပ္စုႏွင့္ခ်ီ၍ တက္ေရာက္ၾကသည္။ ထုိဘာသာျခားမ်ားကလည္း “အာဒမ္၏ေျခရာ” ၊ “ရာမဘုရား၏ေျခရာ” ၊ အလာဟု၏ေျခရာ ဟုအသီးသီး ယုံၾကည္ထားၾက ေသာေၾကာင့္ ျဖစ္ေလသည္။ ခရစ္ယာန္ ဘာသာ၀င္မ်ားကမူ ႏွစ္စဥ္ ဘုရားဖူးတတ္ရာ“အာဒမ္စပိခ္-ထာ၀ရေျခရာ” ဟုဆုိကာ ထာ၀ရဘုံႏွင့္ မုိင္ေလးဆယ္သာေ၀းေတာ့သည္ဟု ယုံၾကည္ေနၾကျပန္ေလသည္။

ဆာ္မည္းဘူကေမဲ;အခွ်ီနံင္ကေမဲ;{ဆဲင္ေနာဇား}

ေကာန္းအဲဆာ္အဲဘူကကေမဲ;အခ်ွီနံင္ကေမဲ;ကူန္မာအဲဆာ္အဲဘူကေမဲ;အခွ်ီနံင္ကေမဲ; တာယာအဲဆာ္အဲဘူကေမဲ;အခွ်ီနံင္ကေမဲ;
ခိူ၀္းမ်ိဳးကူန္မာအဲ ဆာ္အဲဘူကေမဲ;အခွ်ီနံင္ကေမဲ; ႀဆာအဲ တပဲအဲဆာ္အဲဘူကေမဲ;အခွ်ီနံင္ကေမဲ; အီပန္႔အဲ အီမာည္းအဲဆာ္အဲဘူကေမဲ;အခွ်ီနံင္ကေမဲ; ပီအဲ ၀ါးအဲဆာ္အဲဘူကေမဲ;အခွ်ီနံင္ကေမဲ;ဘံ၀္႔ဖီုင္းအဲဆာ္အဲဘူကေမဲ;အခွ်ီနံင္ကေမဲ;
ဘာည္းလူိည္ေဇဲန္း တူအီးအဲတအာင္း ေဘဲ,အဲတအာင္း ယုိးယာဖါဆာအဲတအာင္း တူးဆီးေဟဲပ္ ေက်ာ;အဲတအာင္း
ေဘဲ,အဲတအာင္း စူိ၀္းျခိဴ၀္းအဲတအာင္းဆာ္အဲဘူကေမဲ;အခွ်ီနံင္ကေမဲ;အဲလဲမ္းဟည္႔ ဘံ၀္႔ဖီုုင္းပဲ။

ဒႆန မဟုတ္ေသာဒႆနမ်ား

ျပန္က်တဲ႔ဒဏ္ကို မခံနိုင္လွ်င္ မခုန္ခ်င္ပါနဲ႔

ထူးထူးျခားျခား မလုပ္လွ်င္ ထူးျခားတဲ႔ အသိဥာဏ္မရနိုင္ပါ ကိုယ္႔လူ။

ဒါနမျပဳေသးဘဲနဲ႔ ဒါနရဲ႕ အက်ိဳးတရားခံစားခ်င္တာေတာ႔ သဘာ၀မက်ပါ။

ေထာင္ျမင္လ်ွင္ ရာစြန္႔နိုင္ရမည္ သို႔မဟုတ္လွ်င္ ရာနဲ႔ဘဲေက်နပ္ေနေပါ႔။

ေထာင္ျမင္လွ်င္ သံေ၀ဂပြါးသင႔္တယ္၊သို႔မဟုတ္ေျပးသင္႔တယ္။

စိတ္အနစ္နာခံနိုင္လွ်င္ လူသက္သာတယ္။

လူတစ္ေယာက္ကုိ ေကာင္းေကာင္းမြန္မြန္ဆက္ဆံျခင္းျဖင္႔ လူအေယာက္တစ္ရာ သုိ႔မဟုတ္ တစ္ေထာင္ေကာင္းစြာဆက္ဆံျပီးသားျဖစ္နိင္သည္။

လူတိုင္းကိုေကာင္းမြန္စြာ ဆက္ဆံသင္႔ပါတယ္ သို႔ေသာ္ေရြးျပီးမွေပါင္းသင္းသင္႔တယ္။

မာနသာမရွိခဲ႔လွ်င္ က်ေနာ္အေတာ္မ်က္ႏွာငယ္ရမဲ႔ပုံရွိတယ္ ခုေတာ႔မာနနဲ႔ဆိုေတာ႔ ကိုယ္ဟာကိုယ္ဟုတ္ေနတာပဲ။

အခ်ိဳ႕႕ ျပႆနာေတြဟာ ျပႆနာမဟုတ္ပါ ဒါေပမဲ႔ ျပႆနာလို႔ယူဆလိုုုက္ေတာ႔ ျပႆနာျဖစ္သြားတယ္။

ပေလာင္သမိုင္းအက်ဥ္း

တအာန္း{Ta’Ang}ပေလာင္ သမိုင္းအက်ဥ္း
Friday, 27 August 2010 15:32
ပေလာင္လူမ်ိဳးတို႔သည္ မိမိကိုယ္ကို တအာင္း(Ta'ang) ဟူ၍ ေခၚဆိုၾကသည္။ ပေလာင္မ်ိဳးႏြယ္စုတို႔၏ေျပာဆို ေသာစကားသံ အလိုက္ “အအာင္း”(AH'ANG) ရအာင္း(RA'ANG)၊ နအာင္း(NA'ANG)။ လအာင္း(LA'ANG)၊ အာင္း(ANG)၊ ယအာင္း (YA'ANG)၊ ရိအာင္း (RI'ANG)ဟူ၍လည္း ေျပာဆိုၾကသည္။

ပေလာင္လူမ်ိဳးတို ့သည္ မြန္ ၊ဝ ၊ပေလာင္တို႔ ေသြးခ်င္းအရင္းအခ်ာ ညီအစ္ကို မ်ိဳးႏြယ္ျဖစ္ၾကသည္ဟု ယုံၾကည္စြဲမွတ္ လ်က္ရွိၾကသည္။ ရွမ္းျပည္အတြင္း ျပန့္ႏွံ့စြာ ေနထိုင္လ်က္ရွိၾကသည့္အေလ်ာက္ ညီေနာင္တိုင္းရင္းသားမ်ားတို႔ ေခၚဆိုသည့္ အမည္နာမအလိုက္ (ပေလာင္၊ပေလး၊လြယ္၊ လြယ္လ၊ယန္း(ယင္း)၊ယင္းၾကား လူမ်ိဳးစုတို႔သည္ ပေလာင္မ်ိဳးႏြယ္စုမ်ား ျဖစ္ၾက ျပီး၊ ႏွစ္ကာလၾကာျမင့္စြာက ကြဲျပားေသာေနရာေဒသ အႏွံ့အျပားတို့တြင္ အေျခခ်ေနထိုင္ၾကသည့္ ပေလာင္လူမ်ိဳးမ်ား ျဖစ္သည္။ ဘာသာစကား၊ ဝတ္စားဆင္ယင္မွဳ၊ မိသားစု(သို ့)မ်ိဳးႏြယ္ ဖြဲ ့စည္းပံုတို ့မွာ တူညီၾကသည္။

ေနနဂါးမ်ိဳးႏြယ္
ပေလာင္လူမ်ိဳးတို႔သည္ မိမိတို ့ကိုယ္ကိုု မိမိတို ့အဖ ေနမ်ိဳးႏြယ္(ေနနတ္သား) ႏွင့္ အမိနဂါးမ်ိဳးႏြယ္ (နဂါးမင္း သမီး) တို ့မွ ေပါက္ဖြားဆင္းသက္လာသည့္ဟု ယံုၾကည္လ်က္ရွိၾကသည္။

ေရွးပေလာင္အလံ
ေရွးပေလာင္လူမ်ိဳးတို ့၏ အထိမ္းအမွတ္ အလံမွာ ေျပာေရာင္ (မိုးျပာ) ေအာက္ခံ၍ ဗဟိုအလယ္တြင္“ေန၀န္းနီ” ပါရွိသည္။

ကိုးကြယ္ယုံၾကည္မွဳ
ပေလာင္လူမ်ိဳးတို႔သည္ ဗုဒၶဘာသာ၀င္ျဖစ္ၾကသည္။ နတ္ကိုးကြယ္မွဳႏွင့္ ယဇ္ပူေဇာ္ဓေလ့မရွိၾကပါ။ ရြာေစာင့္နတ္၊ လယ္ယာေျမႏွင့္ ေတာေတာင္ေစာင့္နတ္တို ့အား ပသပူေဇာ္သည့္ ဓေလ့သာရွိသည္။

ပေလာင္မ်ိဴးႏြယ္စုမ်ား
ပေလာင္လူမ်ိဴးတို႔သည္ မိမိတို႔ကိုယ္ကို “တအာင္း”ဟူ၍ေခၚဆိုသည္။ ဗမာတို႔က “ပေလာင္” ဟူ၍ေခၚသည္။ “ပေလး” ဟူ၍ လည္းေခၚဆိုသည္။ ပေလာင္ရာဇ၀င္အဆိုအရ တေကာင္းေခတ္ကတည္းက “ပေလာင္”ဟုေခၚဆိုခဲ့သည္ ဆိုသည္။ ပုဂံေခတ္ တြင္လည္း “ေပါင္ေလာင္” ဟူ၍ေရးသားခဲ့ၾကသည္ကို ေတြ႔ရွိရသည္။ ေရွးဗမာတို႔က “ေရြပေလာင္၊ ေငြပေလာင္”ဟူ၍ ခ်စ္ခင္ ျမတ္ႏိုးဖြယ္ တင္စားသံုးႏွဳန္းေခၚဆိုၾကသည္။ ေရြပေလာင္လူမ်ိဳး၊ ေငြပေလာင္လူမ်ိဳး ဟူ၍ လူမ်ိဳး ကြဲျပားျခင္းမရွိပါ။ ေရြပေလာင္ ေငြပေလာင္ဟူေသာ ပေလာင္မ်ိဳးႏြယ္စု (၀ါ) တအာင္းမ်ိဳးႏြယ္စု အားလံုးကို ရည္ညြန္းေခၚဆိုျခင္းျဖစ္သည္။ ဘယ္ပေလာင္မ်ိဳးႏြယ္စုကို ေရြပေလာင္၊ဘယ္ပေလာင္မ်ိဳးႏြယ္စုကို ေငြပေလာင္ -ဟူ၍ရည္ညြန္း ကြဲျပားေခၚေ၀ၚျခင္း မရွိေပ၊ ေရြပေလာင္ ၊ ေငြပေလာင္ဟူ၍ ေျပာစမွတ္ျပဳရာတြင္ အမည္နာမကို စကားအရာ ခ်စ္ခင္စြာ ဂုဏ္တင္ေခၚေ၀ၚျခင္းျဖစ္သည္။

(ေရႊလမ္း၊ ေငြလမ္း၊ ေရြပင္ ေငြပင္၊ ေရႊသမက္ ေငြသမက္)
ပေလာင္ရာဇ၀င္အဆိုတစ္ခုတြင္ ဗုဒၶပြင့္ေတာ္မူျပီး ကာလက မြန္ခမာမ်ိဳးႏြယ္၀င္ ျဖစ္ၾကေသာ မြန္၊ ၀၊ ပေလာင္၊ ခမာလူမ်ိဳး တို႔သည္ အင္ဒိုခ်ိဳင္းနားေဒသၾကီး တစ္ခုလံုးကို လႊမ္းမိုးၾကီးစိုးခဲ့ျပီး မြန္ခမာယဥ္ေက်းမွဳ တစ္ရပ္ေပၚထြန္းခဲ့၍ မြန္၊ ၀၊ ပေလာင္ ယဥ္ေက်းမွဳေခတ္ၾကီး(ဝါ) မြန္၊ ၀၊ ပေလာင္တို ့၏ ေရႊေခတ္ႀကီးဟုပင္ ဂုဏ္တင္ေဖာ္ညြန္းခဲ့ၾကပါသည္။ ထိုစဥ္က မြန္၊ ၀၊ ပေလာင္တို ့၏ ယဥ္ေက်းမွဳေရႊေခတ္ႀကီးသည္ ျမန္မာျပည္အပါအ၀င္ အာသံ၊ မဏိပူရ၊ ကေမၻာဒီးယား၊ ယိုးဒယား၊ ယူနန္ စသည့္ အင္းဒိုခ်ိဳင္းနားေဒသကို သု၀ဏဘူမိ ေရႊတိုင္းျပည္ (မိူင္ဆီင္၊ မိူင္ခံမ္) ဟူ၍လည္းေကာင္း၊လူမ်ိဳးတို႔ ကိုေရႊျပည္သား၊ ေရႊတိုင္းသား၊ ေရႊလူမ်ိဳးဟူ၍ လည္းေကာင္း အသိအမွတ္ျပဳ ဂုဏ္တင္ေခၚညြန္းခဲ့ၾကသည္။

ပေလာင္ရာဇ၀င္ အဆိုတြင္ ပေလာင္လူမ်ိဳးတို႔သည္ ေရႊေခတ္ၾကီးတြင္ ေကာသမီၻျပည္ကို ႀကီးက်ယ္ခမ္းနားစြာ ထူေထာင္ ခဲ့ေလသည္။ ေကာသမီၻေခတ္ ၾကီးဟု ပေလာင္တို႔၏ ရာဇ၀င္တြင္ ဆိုထားေလသည္။ တိုင္းႏုိင္ငံ အသီးသီးတို႔ကပင္ ပေလာင္ ေကာမီၻျပည္ၾကီးကို ခန္႕ညား ၾကရသည္။ ထိုေခတ္ၾကီးတြင္ ေရႊတိုင္းျပည္၊ ေရႊလူမ်ိဳးဟု၍လည္းေကာင္း၊ ေရႊေခတ္ၾကီးကို ထူေထာင္ၾကေသာ လူမ်ိဳးတို႔ကို႔ေရႊမြန္၊ ေရႊ ၀၊ ေရႊပေလာင္ ဟု၍လည္း အမြန္းျပဳ ဂုဏ္တင္ခန္ ့ညားခဲ့ၾကသည္။ ေရႊပေလာင္ ဟူ၍ ေဖာ္ညြန္းေခၚဆိုရာ ပေလာင္မ်ိဳး ႏြယ္စု အားလံုးကို ေဖာ္ညြန္းေခၚဆိုေၾကာင္း ေတြ ့ရွိရေလသည္။

ပေလာင္လူမ်ိဳးတို႔ထူေထာင္ခဲ့ေသာ ေကာသမီၻျပည္ၾကီးမွာ ေယာနကတိုင္း (ယူနန္ျပည္၊ တာလီဖူး) တြင္ ျဖစ္ျပီး နဂါးအိုင္ (တာလီအိုင္)ကိုအမီွျပဳခဲ့ေၾကာင္း၊ နဂါးအိုင္ရွိ အမိနဂါးၾကီးကို အေလးအျမတ္ျပဳၾကေၾကာင္းဆိုသည္။ ပေလာင္တို႔သည္ မိမိတို႔ကိုယ္ကို “အဖေနနတ္သား၊ အမိ နဂါးမင္းသမီး” တို႔မွေပါက္ဖြားလာၾကသည့္ ေနနဂါးမ်ိဳးႏြယ္ဟု ယုံၾကည္ထားၾက ေလသည္။
ထိုသို႔ေၾကာင္႔ တရုတ္တို႔က“ပံုးလံုး” လူမ်ိဳးဟု ေခၚဆိုရာမွ “ပေလာင္”ဟူ၍ ျမန္မာတို ့က ေခၚဆိုလာေၾကာင္းဆိုသည္။ ထိုသို႔ေၾကာင့္ တရုတ္တို႔က “ပုံးလုံး” လူမ်ိဳးဟုေခၚသည္။ “ပုံး”အမ်ိဳးအႏြယ္၊ “အလုံး” နဂါး၊ နဂါးမွဆင္းသက္လာေသာ လူမ်ိဳး(သို ့) နဂါးလူမ်ိဳးအႏြယ္ ဟုဆိုရာမွ ျမန္မာတို ့က “ပေလာင္” ဟုေခၚဆိုလာေၾကာင္းဆိုသည္။

ပေလာင္လူမ်ိဳးတို ့တြင္မ်ိဳးႏြယ္စု(၁၉)မ်ိဳးစုရွိရာ


ပေလာင္မ်ိဳးႏြယ္စုမ်ားတိုသည္ ေရာက္ရွိရာအရပ္ေဒသ၊ အျခားေသာလူမ်ိဳးစုႏွင့္ နီးကပ္ေရာေႏွာ ဆက္ဆံမွဳ၊ အရပ္ေဒသ အလိုက္၊ ေတာင္ေျမာက္၊ အေရွ႔အေနာက္အလိုက္၊ ေတာင္ေပၚ ေတာင္ေအာက္ အလိုက္အသံုးအစြဲ အေခၚအေ၀ၚ ဆင္ယင္ထုံးဖြဲ ့မွဳ အနည္းအမ်ားဆိုသကဲ့သို႔ကြဲလြဲမွဳ ရွိသည္။ ပေလာင္အမ်ိဳးသမီးတို့သည္ ေငြထည္ပစၥည္းမ်ား၊ ေငြၾကိဳး၊ ေငြျပားခါးပတ္၊ ေငြနားေ႗ာင္း၊ ေငြလက္ေကာက္၊ ေငြဘယက္၊ ေငြဖက္လိပ္နားေ႗ာင္း၊ ေငြေျခပတ္ၾကိဳး၊ ေငြဒဂၤါးႏွင့္ ေငြထည္ႏွင္ျပုလုပ္ေသာ ေဒါင္းရုပ္၊ ငါးရုပ္၊ လိပ္ျပာရုပ္မ်ား ျပဳလုပ္၀တ္ဆင္ၾကသည္။

ပေလာင္လူမ်ိုးတို ့၏ အမြန္အစမႏုႆပညာရွင္တို႔က မြန္၊ ၀၊ ပေလာင္လူမ်ဳိးတို ့သည္ “မြန္- ခမာ” အႏြယ္ျဖစ္ျပီး ျမန္မာေျမ ေပၚတို႔အဦးအေစာဆံုး၀င္ ေရာက္လာၾကသည္ဟု လက္ခံၾကသည္။ “မြန္-ခမာ” အႏြယ္သည္ “ေမာင္ဂုတ္” လူမ်ိဳးႏြယ္ၾကီးမွ ဆင္းသက္လာသည္ဟု ဆိုသည္။ “ေမာင္ဂုတ္” လူမ်ိုးၾကီးမွ “ ၾသစၾတစ္ ” ႏွင့္ တီဗက္တိုတရုတ္” ဟုကြဲျပားလာသည္။ ၎တို ့သည္-“ေမာင္ဂုတ္” အႏြယ္အ၀င္ျဖစ္ၾကေသာ္လည္း ေဒသတစ္ခု အတြင္း ေနထိုင္ၾကရာမွ လူဦးေရတိုးတက္မ်ားျပားျခင္း ေၾကာင့္ မိမိတို့၏ အသက္ရွင္ ေနႏိုင္ေရးအတြက္ ေနရာတစ္ခုမွ အျခားတစ္ခုသို ့ေရၾကည္ရာ ျမက္ႏုရာကို ရွာေဖြေနထိုင္ လုပ္ကိုင္ စားေသာက္ၾကသည္။
ဤသို ့အခိ်န္ကာလၾကာ ေညာင္းေသာအခါ ေနထိုင္ရာေနရာေဒသတို႔လည္း တစ္ခုႏွင့္တစ္ခု မတူေသာေၾကာင့္ “ ၾသစၾတစ္ ႏွင့္ တိဗက္တိုတရုတ္ ”ဟူ၍ ကြဲျပားၾကျခင္းျဖစ္၏။ ၎ေမာင္းဂုတ္ လူမ်ိဳးတို႔သည္ ေရၾကည္ရာ ျမက္ႏုရာကို ရွာၾကံ၍ နယ္ေျမေဒသတစ္ခုမွ အျခားတ္ခုသို့ေျပာင္းေရႊ ့ေနထိုင္ၾကရာတြင္ ေနဂရြိဳက္လူမ်ိဳးႏွင့္ အထူးသျဖင့္ ပရိုတိုၾသစလိြဳက္ လူမ်ိဳးမ်ားႏွင့္ ေသြးေေႏွာၾကသည္ဟုဆို၏။ ထိုေၾကာင့္ “ ၾသစၾတစ္” လူမ်ိဳးတိုသည္ “ ၾသစၾတိဳနီးရွန္ ႏွင့္ ၾသစၾတိဳေအရွတစ္ ” ဟူ၍ ယင္းတို ့၏ဘာသာစကားျဖင့္ ခြဲျခားျခင္းဟုဆိုသည္။ “ ၾသစၾတိဳေအရွတစ္ ” တြင္ အိႏိၵယႏိုင္ငံ (အာသံ၊ မဏိပူရ) ရွိခါဆီလူမိ်ဳး၊ မု႑လူမ်ိဳး(ကိုလ္)၊ ဆန္သာလ္လူမ်ိဳး၊ နာဂဗာရီကြ်န္းရွိ နာဂဗာရီ လူမ်ိဳးႏွင့္ အာသံ၊ ျမန္မာ၊ အင္ဒိုခိ်ဳင္းနားရွိ မြန္ခမာအႏြယ္တို ့ေျပာဆိုေသာစကားတို ့ပါ၀င္သည္။

(ေမာင္းဂုတ္)မြန္ဂိုလိြဳက္ လူမ်ိဳးႏြယ္ၾကီး၏ မူရင္းေဒသမွာ အာရွတိုက္တြင္ အမ်ားဆုံးေနထိုင္ၾကျပီး အထူးသျဖင့္ အာရွတိုက္ ေျမာက္ပိုင္း၊ အလယ္ပိုင္း၊ အေရွ ့ပိုင္း ႏွင့္ အေရွေတာင္ပိုင္းတို႔ွ၌ ျပန္ ့ႏွံ ့ေနထိုင္ၾကသည္။ ထိုေၾကာင့္ ဗီယက္နမ္၊ ခမာ၊ မြန္၊ ၀၊ ပေလာင္၊(ရိအာန္)၊ မု႑၊ ဆန္သာလ္၊ ခါဆီစေသာလူမ်ိဳးတို ့သည္ မြန္ခမာအႏြယ္မွ ေပါက္ဖြားလာေသာ အလြန္ေသြးနီးစပ္ ၾကသည့္ ညီရင္းအစ္ကို ေမာင္ႏွမရင္းသားခ်င္းဟုဆိုရေပမည္။

ထိုနည္းတူ ေမာင္းဂုတ္(မြန္ဂိုလိြဳက္လူမ်ိဳးႏြယ္ၾကီး)မွတီဗက္တိုဘားမင္းအုပ္စုတြင္ ပ်ဴ၊ ကမ္းယံ၊ သက္၊ ခ်င္း၊ ကခ်င္၊ ဗမာ၊ ကရင္ လူမ်ိဳးအျဖစ္သို႔လည္းေကာင္း၊ ထိုင္း၊ တရုတ္အုပ္စုမွ ရွမ္း၊ ရွမ္းတရုတ္၊ တရုတ္လူမ်ိဳးအျဖစ္သို႔လည္းေကာင္း သက္ဆင္းလာၾကသည္ဟုဆို၏။ ထိုေၾကာင့္ျမန္မာႏိုင္ငံတြင္မွီတင္းေနထိုင္ၾကေသာ မ်ိဳးႏြယ္စု (၁၃၅)မ်ိဳးတို႔သည္ ေသြခ်င္း ညီအစ္ကို ေမာင္ႏွမမ်ားျဖစ္ၾက သည္ဟု ဆိုၾကရေပမည္။

“ၾသစၾတိဳေအရွတစ္” အာရွေတာင္ပိုင္းသို႔မဆင္းသက္မီ တရုတ္ျပည္ ယန္စီက်န္ျမစ္၀ွမ္းေဒသတြင္ “မြန္ခမာ” လူမ်ိဳးႏြယ္ အျဖစ္ တစ္စုတစ္ရံုးတည္း အေျခခ်ေနထိုင္လာခဲ့သည္ဟုဆိုသည္။ ထိုေၾကာင့္ ယန္စီက်န္ျမစ္၀ွမ္းေဒသသည္ “ မြန္ခမာ” တို႔၏ေဒသေဟာင္းျဖစ္သည္ဟု ဆိုရေပမည္။ ၎ျမစ္၀ွမ္းေဒသသည္ ရသီဥတုသင့္တင့္မွ်တမွဳရွိျပီး ေျမဆီၾသဇာ ေကာင္း မြန္ျခင္းေၾကာင့္ စိုက္ပ်ိဳးေရးလုပ္ငန္းကို စနစ္တက်လုပ္ႏိုင္ေသာ လူမ်ိဳးဟု ယူဆရသည္။

ႏွစ္ေပါင္းရွည္ၾကာစြာ တစ္စုံတစ္ရုံးတည္း စနစ္တက်အေျခခ်ေနထိုင္ၾကရာတြင္ စိုက္ပ်ိဳးေရးကုန္ထုတ္ လုပ္ငန္းၾကီးျဖင့္ စနစ္က်ေသာ လူအဖြဲ႔အစည္းဖြဲ႔စည္းၾကကာ ေက်းျပည္ေက်းနယ္ ထူုေထာင္ၾကသည္။ ၄င္း၌ မိမိလူမ်ိဳးမ်ားျပား လာျခင္း ေၾကာင့္လည္းေကာင္း၊ အာရွေျမာက္ပိုင္ေဒသ၌ ရာသီဥတုဆိုး၀ါးမွဳေၾကာင့္ေျမာက္ပိုင္း လူမ်ိဳးႏြယ္စုမ်ား အစုအၿပဳံတိုး၀င္ ဆင္းသက္လာျခင္းေၾကာင့္လည္း ေကာင္းေကာင္းအက်ပ္အတည္းႏွင့္ ေတြ႔ရေသာေၾကာင့္ ေတာက္ဖက္ပိုင္းသ႔ို ေျပာင္းေရႊ လာၾကရသည္ဟု ဆိုသည္။ ထိုသို႔ေျပာင္းေရႊၾကရာတြင္ အင္ဒိုခ်ိဳင္းနားဘက္သို႔ ဗီယက္နမ္ေဒသတြင္ ဗီယက္နမ္းလူမ်ိဳး၊ ကေမၻာဒီးယားေဒသတြင္ ခမာလူမ်ိဳး၊ ယိုးဒယားႏွင့္ ျမန္ျပည္ေျပာက္ပိုင္ေဒသတြင္ မြန္၊၀ ႏွင့္ ပေလာင္ အုပ္စုတို႔သည္ လည္းေကာင္း၊ ျမန္မာျပည္ေတာင္ပိုင္းေဒသတြင္ ပေလာင္(ရိအာန္)၊ ၀ လူမ်ိဳးတို႔သည္လည္းေကာင္း၊ ျဗဟၼပုတၱရျမစ္ေၾကာင္း အတိုင္း အိႏိၵယျပည္ ဒကီၡဏကုန္းေဒသတြင္မု႑လူမ်ိဳး၊ ဘဂၤလားနယ္တြင္ ဆန္သာလ္လူမ်ိဳးႏွင့္ အာသံနယ္တြင္ ခါဆီလူမ်ိဳး တို့ကိုလည္းေကာင္း အေျခေနထုိင္သည္ကို ေတြ ့ရသည္။

“မြန္ခမာႏြယ္ဘြား “လူမ်ိဳးတို႔သည္ ဘာသာစကားတစ္မ်ိဳးတည္းျဖစ္ေသာ္လည္း အျခားေဒသမ်ားသိုု႔ေျပာင္းေရႊ႔ေနထိုင္ အေျခခ်ၾကျပီး ကာလၾကာျမင္စြာခြဲခြာၾကျခင္း၊ မူရင္းဘာသာစကားအျပင္ ေ၀ါဟာရမ်ားထည့္သြင္းေျပာဆိုျခင္းရွိေသာ္လည္း မူလ မြန္ခမာ ေ၀ါဟာမူကားသုံးစြဲလ်က္ရွိသည္ကို ေတြ႔ရွိရသည္။ ဤအေျခအေနေပၚမူတည္၍ ဘာသာေဗဒပညာရွင္တို႔က လူမ်ိဳးမ်ား ဆင္းသက္လာပုံကို ေဖာ္ထုတ္ႏိုင္ျခင္းျဖစ္သည္။

Bc- ၁၀၀၀ ခန့္ကပင္ “မြန္ခမာ” အႏြယ္၀င္ မြန္၊ ၀၊ ပေလာင္(ရိအာန္) လူမ်ိဳးတို႔သည္ တရုတ္ျပည္ေတာင္ပိုင္း “ယန္စီက်န္ျမစ္၀ွမ္းေဒသ” ဆီမွ ေတာင္ဖက္သို႔ ဆင္းသက္လာၾကာျပီးလွ်င္ သံလြင္ျမစ္ေၾကာင္းႏွင့္ မဲေခါင္ျမစ္၀ွမ္းဆီသို႔ ဆင္းသက္ၾကျပီး တိုင္းျပည္ေတာင္ပိုင္းမဲနမ္ျမစ္၀ွမ္း၌ မြန္လူမ်ိဳးစုဦးေဆာင္၍ ဒြါရာ၀တီျပည္ကို ထူးေထာင္ၾကသည္။ မြန္၊ ၀၊ ပေလာင္အႏြယ္ဘြား လူမ်ိဳးတို ့ကို ေယာနက (ယူနန္) ေယာန၊ေယာန္း(ယြန္း)၊ ေၾကာမ္း(ၾကြမ္း)ဟု ျဖစ္ေၾကာင္းဆိုပါသည္။ “ပေလာင္” ေတာတိုး “ေယာလူမ်ိဳး “ဟုအဆိုစာရွိေလရာ ေယာနတိုင္း (ယူနန္ေဒသ)က ဆင္းသက္စီးပြားလာေသာ လူမ်ိဳးဟု ဆိုသည္။ (ကၠသွ်ံဂူေမာ္ကြန္း) ပေလာင္တို ့သည္ မြန္တို ့ႏွင့္အတူ ျမန္မာျပည္ေအာက္ပိုင္ေဒသ၊ သထုံေဒသ၊ ပဲခူး-ေတာင္ငူ ေဒသတို႔တြင္ အေျခခ်ေနထိုင္ခဲ့ေၾကာင္း ပေလာင္မ်ိဳးႏြယ္စုတစ္ခုျဖစ္သည့္ (ရူမိုင္း)တို႔အေျခခ်ခဲ့ေၾကာင္း ရမၼ၀တီဟု အမည္တြင္ေၾကာင္း၊ သေရေခတၱရာ (ျပည္) ပန္းေတာင္းအရပ္ေဒသသို႔ေျပာင္းေရႊ႔လာၾကေၾကာင္း “ရူမိုင္း (ရူမည္း) ေရွးေဟာင္း ရာဇာ၀င္ တြင္ပါရွိသည္။

က်န္အစုမွာ ေတာင္ငူ- ရမည္သင္းေဒသမွ ရွမ္းျပည္ေတာင္ပိုင္းသို႔ ေရႊ႔ေျပာင္းေၾကာင္းေျဖာ္ျပသည္။ ၀၊ ပေလာင္အုပ္စု တစ္စုသည္ တရုတ္ျပည္ေတာင္ပိုင္းဆီမွျမန္မာျပည္သိ႔ေရႊလီျမစ္ ေၾကာင္းႏွင့္ တပိန္ျမစ္ေၾကာင္းအတိုင္း ျမန္မာျပည္ အထက္ပိုင္းတေကာင္းေဒသ၊ ျမန္မာျပည္အလယ္ပိုင္းေဒသ ျဖစ္သည့္ ေရွးပုဂံ (ေပါကၠံ)ေဒသ၊ မင္းဘူး (၆)ခရိုင္ေးသ၊ ပခုကၠဴ (ေယာနယ္)ေဒသ၊ ဗိႆႏိုးေဒသတို႔၌ ၀၊ပေလာင္လူမ်ိဳး အႏြယ္တစ္စုတိုသည္ ဧရာ၀တီျမစ္ေၾကာင္းအတိုင္း ဆင္းသက္လာ ၾကျပီး အေျခခ်ခဲ့ၾကသည္ဟု ဆိုပါသည္၊ ေနာက္တြင္ကာ မေရွးမေႏွာင္းပင္ ေရာက္ရွာလာၾကေသာ ေရွးပ်ဴႏွင့္ အႏြယ္တူ လူမ်ိဳးမ်ားတို႔ေရာေႏွာအေျခခ်ၾကေၾကာင္း သိရွိရ၏။ ေနာက္တြင္ပုဂံျပည္ၾကီးကို ထူးေထာင္ၾကရာတြင္ မြန္၊၀၊ ပေလာင္အႏြယ္ လူမ်ိဳးမ်ား ပါ၀င္ေၾကာင္းပုဂံေက်ာက္စာအရ သိရ ေၾကာင္း သိရပါ၏။ ပေလာင္လူမ်ိဳးတို႔သည္ ေရွးဦးပ်ဴလူမ်ိဳးတို႔ႏွင့္ နီးကပ္စြာ အတူယွဥ္တြဲေနထိုင္ျပီးယဥ္ေက်းမွူ ဓေလ့ထုံးထမ္း အစဥ္အလာ၊ ေရွးေဟာင္းယုံၾကည္မွူ၊ ရိုးရာပုံျပင္မ်ား၊မ်ိဳးရိုးစဥ္လာခံယူမွုူ၊ အုပ္ခ်ဳပ္မွူစံနစ္ကို ကူညီစြာ ခံယူက်င့္သုံးလာခဲ့၍လည္းျပဴ လူမ်ိဳးမွ "ျပဴ“ “ပလူ” ၎မွ “ ပေလာင္ “လူမ်ိဴးဟု အဆိုရွိေလ သည္၊ ပေလာင္၊ ၀အႏြယ္တူလူမ်ိဳးတစ္စုတို႔သည္ တေကာင္းေဒသဆီမွ ဧရာ၀တီျမစ္ေၾကာင္း အတိုင္း ဆင္းသက္လာၾကျပီး ေျမျပန္ ့ေဒသျဖစ္သည့္ မတၱရာ၊ ေအာင္ပင္လယ္ (မႏၱေလး) အင္း၀၊ ေတာင္ျပဳန္း ၊ ေက်ာက္ဆည္ေဒသသို႕ျပန္ ့ႏွံ ့အေျခခ် လာျပီး မြန္ခမာအႏြယ္ မြန္ ၊၀၊ ပေလာင္တို ့ႏွင့္ ျပန္ဆုံစည္းၾက၍ ေက်ာင္ဆည္ (၁၁) ခရိုင္ေဒသတြင္ အင္အားၾကီးထြားျပန္႔ႏွံ ေနထုိင္ခဲ့ၾကသည္။

ပန္းေလာင္ျမစ္၊ ေဇာ္ဂ်ီျမစ္ေဒသတို႔တြင္ ျပန္႔ႏွံစြာအေျခခ်ေနထိုင္သည္ကို သိရွိရ၏ ထို ့ေၾကာင့္ ၀ ၊ပေလာင္လူမ်ိဳးမ်ား (ေရွးဦး ၀၊ပေလာင္) တို႔သည္ ေျမျပန္႔ေဒသမ်ားတြင္ အေျခခ်ေနထိုင္ခဲ့ၾကေၾကာင္း မြန္ဂိုတာတာလူမ်ိဳးအုပ္စုတို႔ႏွင့္ မၾကာခဏ တိုက္ခိုက္ ၾကရေၾကာင္း ရန္သူတို႔၏ ေႏွာက္ယွက္တိုက္ခိုက္ျခင္္းကို ရင္ဆိုင္ၾကရေၾကာင္း၊ ျမန္မာအုပ္စု၀င္တို႔အလုံးအရင္း အင္အားၾကီးစြာ ၀င္ေရာက္လာၾကေၾကာင္း၊ မြန္ဂိုတာတာႏွင့္ အတူ ျမန္မာအုပ္စုအႏြယ္တို႔၏ တိုက္ခိုက္ျခင္းေၾကာင္း မြန္ခမာ အႏြယ္၀င္ မြန္၊ ၀ ၊ ပေလာင္ လုအဖြဲ႔အစည္းျဖိဳခြဲ၍ မြန္အုပ္စုတို႔ျမန္မာျပည္ေအာက္ပိုင္း ေဒသတို႔၌ အေျခတည္ က်ေၾကာင္း ၀ ၊ ပေလာင္ အုပ္စု အႏြယ္တို႔ ရွမ္းကုန္ျပင္ျမင့္(ေတာင္ေပၚေဒသ)ရွမ္းျပည္ေတာင္ပိုင္းႏွင့္ ေရွ ႔ပိုင္း တို ့ ၀င္ ေရာက္အေျခခ်ၾကေၾကာင္းသိရွိရ၏။

မြန္ခမာအႏြယ္၀င္ ၀၊ ပေလာင္ လူမ်ိဳးတို ့သည္ တရုတ္ျပည္ေတာင္ပိုင္း ယန္းဆီက်န္း ျမစ္၀ွမ္းေဒသမွ တစ္စုအျဖစ္ထြက္လာ ၾကျပီး တရုတ္ျပည္ေတာင္ပိုင္း (တာလီေဒသ) ထန္ခ်ဳန္းေဒသႏွင့္ ယုန္ခ်န္ေဒသတို ့တြင္ အေျခခ်၍ျမိဳ႔ ျပျပည္နယ္ငယ္မ်ား ထူေထာင္ၾကသည္။ မြန္ဂို တရုတ္တို ့၏ အဆက္မျပတ္အေႏွာက္အယွက္ တိုက္ခိုက္မွူဒဏ္ေၾကာင့္ “တာလီဖူးႏိုင္ငံေတာ္ (ေကာသမီၻျပည္) “ပ်က္စီးခဲ့ရသျဖင့္ “၀” အႏြယ္၀င္သည္ သံလြင္ျမစ္အတိုင္း ဆင္းသက္လာၾကျပီး ျမန္မာျပည္သံလြင္ အေရွ ့ျခမ္းေဒသႏွင့္ အေနာက္ျခမ္းေဒသတြင္ အေျခခ်ေနထိုင္ၾကေၾကာင္း ေတြ ့ရ၏။ တာလီဖူးျမိဳ ့ျပႏိုင္ငံေတာ္ (ေကာသမီၻျပည္) ျဖိဳကြဲခဲ့ရျခင္းေၾကာင့္ ၀ႏွင့္ ပေလာင္အႏြယ္စု ကြဲထြက္ခဲ့ရျပီး ပေလာင္အႏြယ္ စုမွာ ေရႊလီျမစ္၀ွမ္းႏွင့္ သံလြင္ျမစ္အၾကား ေတာင္တန္းၾကီးမ်ားကို ျဖတ္ေက်ာ္၍ မုံးကို ၾကဴကုတ္လမ္းေၾကာင္းမွ ကြတ္ခိုင္ ၊သႏီၷ လားရွိဳး ၊ မိုင္းရယ္ သို႔၀င္ေရာက္ၾက သည္။ AD ၁၀ရာစုတြင္ ပေလာင္အႏြယ္စုတစ္ခုမွာ ေရႊလီျမစ္ေၾကာင္းအနီး က်ယ္လန္႔ (နမ့္ခမ္း- မူဆယ္)တြင္ ျပန္လည္ စုစည္းၾကျပီး ျမိဳ႔ျပေက်းျပည္ (ဒုတိယ ေကာသမီၻျပည္) အျဖစ္ ထူေထာင္ၾကျပန္သည္။

ထို႔ေနာက္တြင္ က်ယ္လန္႔ (ေက်းျပည္) ကို မြန္ဂိုတရုတ္တို႔၏ တိုက္ခိုက္ ဖ်က္စီးျခင္းခံရျပန္သည္။ က်ယ္လန႔္ ေက်းျပည္ထြန္းကားစဥ္တြင္ ပဲခူး -ေတာင္ငူ- ေက်ာက္ဆည္ ေဒသတို႔မွ အင္အားျပိဳကြဲလာသည့္ မြန္ ၊ ၀ ၊ ပေလာင္ အႏြယ္ စုအနက္မွ ပေလာင္အႏြယ္စုသည္္ ျမန္မာ ျပည္ေျမာက္ပိုင္းသို႔ဆန္တက္လာၾကျပီး ေရႊလီခ်ိဳင့္၀ွမ္းေဒသရွိ အႏြယ္စုတို ့ႏွင့္ ပူေပါင္း၍ ေတာင္ေပၚေဒသ၌ ျမိဳ ့ျပ ေက်းျပည္စုစည္း တည္ေထာင္ၾကျပန္သည္။ ရာ၀မတီဟုပင္ အမည္တြင္၍ ျမိဳ ့ေတာ္ကို “က်ေကာင္း” (မိန္းေကာင္း) ျဖစ္သည္။ ခရိုင္ (၂၉) ခု ဖြဲ ့စည္းထားေၾကာင္းႏွင့္ ပေလာင္အမ်ိဳးႏြယ္စုမ်ားျဖစ္ၾကသည့္ (ရူမည္း၊ ရူလ်ဲန္း၊ရူေကာ)တို ့၏ ျမိဳ ့ျပေက်းျပည္ျဖစ္ျပီး စည္ပင္ထြန္းကားခဲ့၏ ေတာင္ေပၚကုန္းျမင့္၌ တည္ထားျခင္းေၾကာင္း ရန္အႏၱရာယ္မ်ားကို ခုခံႏိုင္ ကာကြယ္ႏိုင္ရန္ႏွင့္ ရန္သူ၏ တိုက္ခိုက္မွဴ မလြယ္ကူေစရန္ျဖစ္ဟန္ရွိသည္ဟုဆိုသည္။

ေျမာက္ဘက္မြန္-အန္နမ္(ေရွးမြန္၊၀ ၊ပေလာင္)
ခရစ္မေပၚမီေလးရာစုႏွင့္အထက္ကာလာေလာက္က မြန္ခမာမ်ိဳးႏြယ္၀င္ျဖစ္ၾကေသာ မြန္၊၀ ၊ပေလာင္၊ ခမာတို႔သည္ အာရွအေရွ ့အလယ္ပိုင္း၊ အာအေရွ႔ေတာင္ပိုင္း ကုန္းျမင့္ေဒသတို႔၌ အေျခစိုက္ေနထိုင္ခဲ့ၾကသည္။ အေရွ႔ေတာင္ပိုင္း၏ ေျမာက္ဘက္အရပ္ေဒသမ်ားတြင္ အေျခခ်ေနထိုင္ၾက၍ ေျမာက္မြန္- အန္နမ္အႏြယ္ဟုေခၚသည္။ခမာတို႔တုန္ကင္ (Tong King) အရပ္ေဒသမွ ေတာင္ဖက္ ကေမၻာဒီးယားသို႔ဆင္းသက္လာၾကစဥ္က မြန္ခမာအႏြယ္ ျဖစ္ၾကေသာ မြန္၊၀ ၊ပေလာင္ တို႔သည္ အင္ဒိုခ်ိဳင္းနား ကြ်န္းဆြယ္ကို ေထာင့္ျဖတ္လမ္းျဖင့္ ေလာ( လာအို)ေျမာာက္ဖက္ ေဒသ ၊ ထိုင္းညာေဒသ၊ ျမန္မာျပည္ေအာက္ပိုင္းေဒသႏွင့္ ျမစ္၀ကြ်န္းေပၚသို ့၀င္ေရာက္လာၾကျခင္ျဖစ္သည္။

ေရွးမြန္ခမာလူမ်ိဳး ႏြယ္ျဖစ္ေသာ ေျမာက္ပိုင္းမြန္ အန္နမ္ ဟူသည္ လာအိုေျမာက္ပိုင္းေဒသက ထဲင္ (T’ENG)ခါမု (KHA’ MU) ၊ လဲမဲက္ (LEMET)၊ ေတာင္ယူနန္အရပ္က ဖုမန္(P’U- MAM)၊ အေရွ႔ျမန္မာက လ (လြယ္လ) ၀၊ ပေလာင္၊ ရိအန္၊ ဒေနာ တို႔ျဖစ္ၾကသည္။ ခရစ္မေပၚမီ ေလးရာစုအထက္ ကာလက ယူနန္အလယ္ပိုင္း အရပ္ေဒသ (ဗဟိုယူနန္)တြင္ အေျခခ် ေနထိုင္ျပီးျဖစ္ၾကေၾကာင့္ႏွင့္ ခရစ္မေပၚမီ ေလးရာစုေနာက္ပိုင္းကာလသို႔ေရာက္ေသာအခါ ယူနန္ေတာင္ပိုင္း အရပ္ေဒသ၌ ျပန္ ့ႏွံ ့အေျခခ်ေနထိိုင္ၾကျပီးျဖစ္ေၾကာင္း ဆိုသည္။ ကုန္းျပင္ျမင့္ျဖစ္ေသာ ဗဟိုယူနန္အရပ္ေဒသတြင္ အေျခခ်ေန ထိုင္ၾကေသာ ေျမာက္မြန္- အန္နမ္တို ့သည္ ခရစ္မေပၚမီႏွစ္ (၂၀၀)ခန္႔က ေျမာက္ဖက္ရွိ တရုတ္တို႔ႏွင့္ လည္းေကာင္း၊ အေရွ႔ေတာင္တုန္ကင္တို႔ႏွင္႔လည္းေကာင္းေရာင္း၀ယ္ ေဖာက္ ကား မွဳရွိေနျပီျဖစ္သည္။

ခရစ္မေပၚမီႏွစ္ (၁၀၀) ခန္႔ေလာက္တြင္ တိဗက္-ျမန္မာ (TIRBTO-BURMAN)အႏြယ္စုသည္ သံလြင္ျမစ္၊ မဲေခါင္ႏွင့္ ယန္စီျမစ္အထက္အညာပိုင္းေဒသမ်ားမွ ေျမနိမ့္အရပ္ဆီသို ့ေျပာင္းေရႊ ့လာၾကေလသည္။ ခရစ္(၁)ရာစုအတြင္းမွာ တိဗက္-ျမန္မာအႏြယ္၀င္ လူမ်ိဳးတို႔သည္ မဲေခါင္-သံလြင္ျမစ္ႏွစ္အၾကား ေရႊလီျမစ္ညာေဒသ (ယခုနမ့္ခမ္း အေရွ႔ေျမာက္ ေဒသ) အထိတိုး၀င္အေျခခ်ေနထိုင္လာၾကသည္။ ထို႔ေၾကာင့္ေရွးမြန္ခမာမ်ိဳးႏြယ္ ေျမာက္ဘက္ မြန္-အန္နမ္လူမ်ိဳးစုမ်ားသည္ ျမန္မာျပည္အထက္ပိုင္းေဒသ၊ ရွမ္းျပည္၊ လာအို (ေလာ)ေဒသမ်ားဆီသို႔ေရႊ႔ေျပာင္းလာ ၾကေလသည္။

ထိုအခ်ိန္ကာလမ်ားတြင္ ကရင္မ်ိဳးႏြယ္စုမ်ားက ျမန္မာႏိုင္ငံအေရွ ့ပိုင္းေဒသမွ ထိုးေထာက္၀င္လာျပန္၍ ေရွး၀၊ ပေလာင္လူ မ်ိဳးူတို႔သည္ ျမန္မာျပည္အထက္ပိုင္း ကသာ၊ မိုးညွင္း၊ မိုးေကာင္း၊ခ်င္းတြင္း- ဧရာ၀တီျမစ္ေၾကာင္းအတိုင္းအရွ ဘက္မွ ေတာင္ျပဳန္းေဒသ၊ေအာက္ပင္လယ္ေဒသ၊မတၱရာ၊ ေက်ာက္ဆည္ေဒသ၊ ပ်ဥ္းမနားေဒသဆီသို႔လည္းေကာင္း၊ ဧရာ၀တီျမစ္ ေၾကာင္းအေနာက္ဖက္ ပခုကၠဴေဒသ၊ ေရစၾကိဳေဒသ၊ မင္းဘူးေဒသ၊ ပန္းေတာင္း အရပ္ေဒသ အထိတိုင္ ဆင္းသက္ပ်ံ႔ႏွံ႔ သြားၾကေလသည္။ထို႔ေနာက္ေခတၱရာ(ျပည္)ေဒသထိ ေရာက္ရွိျပီးေနာက္မွ ၀င္လာေသာ ေရွး ပ်ဴလူမ်ိဳးမ်ား ႏွင့္ရွိေန ခဲ့ၾကသည္။

ျမန္မာေျမ၏ သဘာ၀အေလ်ာက္တည္ရွိမွဳမွာ အေနာက္ဘက္က ဧရာ၀တီ၊ အလယ္ေၾကာကသံလြင္၊ အေရွ႔ေၾကာမွာ မဲေခါင္ၾကီး(သုံး)စင္းတို႔၏ၾကားတြင္ ကုန္းျပင္ျမင့္ႏွင့္ေတာင္ၾကားခ်ိဳင့္၀ွမ္းက်ယ္အျဖစ္ တည္ရွိလ်က္ေနသည္။ ဗမာမ်ိဳးႏြယ္ အုပ္စု၊ ရွမ္းမ်ိဳးႏြယ္အုပ္စု ၊ကခ်င္မ်ိဳးႏြယ္ အုပ္စုတို႔သည္ ကရင္မ်ိဳးႏြယ္အုပ္စုမ်ား တည္ရွိအေျခခ်ရာအရပ္ေဒသအထိ ေရာက္ရွိလာေလသည္။ ထို႔ေၾကာင့္လြယ္လ(၀)မ်ိဳးႏြယ္အုပ္စုမ်ားသည္ အေရွ႔တစ္ေက်ာေတာင္တန္းမ်ားေပၚသို႔ေရာက္ရွိ သြားၾကသည္။ ပေလာင္မ်ိဳးလြယ္အုပ္စုမ်ားတို ့ ေတာင္တန္းခပ္နိမ့္နိ္မ့္အပိုင္းေဒသမ်ားတြင္ေျပာင္းေရႊ ့အေျခခ်ၾကရသည္။

ပုဂံေခတ္၊ အင္း၀ေခတ္ဦးကာလက ပေလာင္လူမ်ိဳးတို႔သည္ ယခုထက္လူဦးေရမ်ားျပားစြယရွိခဲ့သည္။ ယခုထက္လည္း ေနရာေဒသ က်ယ္ျပန္ ့စြာေနထိုင္ၾကသည္။ ခရစ္ ၁၃၇၅-ခု ကာလတြင္ ပေလာင္တို႔သည္ေတာင္ငူ မတည္မီေပါင္ေလာင္ျမိဳ႔၌ ယာယီနန္းစိုက္ခဲ့ၾကေၾကာင္း အဆိုရွိ သည္။ ပေလာင္မ်ိဳးႏြယ္စု၀င္ ရုမိုင္းပေလာင္ရာဇ၀င္၌လည္း ဤေတာင္ငူမတည္မီ ေတာင္ငူျမိဳ ့အနီး၌ ယာယီနန္းစိုက္ တည္ခဲ့ေၾကာင္းကိုဆိုထားသည္။
(သကၠရာဇ္ ၆၈၃-၇၃၇/စာရင္း၆၈၆/က ၁-၂)
ပုဂံေခတ္က ပုဂံေအာက္ဘက္ ဧရာ၀တီအေနာက္ဘက္ “မုနလြန္ “၌ပေလာင္(ေပါင္ေလာင္)လူမ်ိဳးမ်ားကို သက္လူမ်ိဳးတ႔ို ႏွင့္ အေျခခ်ေနထိုင္ၾကေၾကာင္းဆိုထားသည္။ (ပုံ၃၈၄-က/၈၀၊ပုံ ၂၁၆/ဒ၂) ယခုတြင္ကာ ၎အရပ္ေဒသတို႔တြင္ ပေလာင္တို႔ကို မေတြ႔ရေတာ့ေခ်။ ပုဂံေခတ္ေႏွာင္းထိ ပခုကၠဴေျမာက္ဘက္အရပ္တို႔တြင္ ပေလာင္ရြာၾကီးမ်ားရွိခဲ့ေၾကာင့္၊ အရည၀ါသီေတာရ ေက်ာင္း၊ အရွင္မဟာကႆပအား ငယ္စဥ္ကတည္းက ေကြ်းေမြးျပဳစု ေစာင့္ေရွာက္ထား၍ ေပါင္ေလာင္ရွင္ကႆပဟု အမည္တြင္ရေၾကာင္း၊ေပါင္ေလာင္ရွင္ကႆပ ပ်ံလြန္ေတာ္မူျပီး ရုပ္ကလာပ္ေတာ္ကို ေပါင္ေလာင္(ပေလာင္)တို႕က လာေရာက္လုယူခဲ့ေၾကာင္းဆိုသည္။

(ပုံ၄၂၃၊၄၂၄၊၄၈၁)(ပုံ၃၆၉ က၊ခ)
မင္းဘူး(၆)ခရိုင္ေဒသသည္ ပေလာင္၊ ၀ ေဒသျဖစ္ခဲ့ေၾကာင့္ မင္းဘူးခရိုင္စကုႏွင့္ ခမ္တီ(ခႏီၱ)နယ္တို႔၌ေပါင္ေလာင္ (ပေလာင္) တို႔၏ ဆည္ေျမာင္း၊ဆည္ေရေသာက္လယ္မ်ားရွိေၾကာင့္ ေက်ာက္စာတြင္ရွိသည္။ (ပုံ ၃၆၉က/ခ)ေနာက္ပိုင္းမွ ေရးထိုးေသာ ဗမာရာဇ၀င္တို႔တြင္ ေက်ာက္ဆည္၊ မင္းဘူးဆည္ေျမာင္းမ်ားကို ဗမာတို႔ဆည္ တည္ေဆာက္ၾကသည္ဟု ဆိုျငားလည္း ေရွးေက်ာက္စာတို ့မွာ ပေလာင္၊၀ တို ့တည္ေဆာက္ခဲ့ေၾကာင္းဆိုသည္။

(ပုံ၁၄၈-ခ၊၁၈၄၊၃၉၂)
ေက်ာက္ဆည္အေရွ႔ ဘက္ျခမ္းေဒသ သင္းတြယ္ေျမာင္း(သင္းတြယ္ဆည္)၀န္းက်င္တြင္ ပေလာင္၊၀ တို႔၏ရြာၾကီးမ်ား ရွိခဲ့သည္။ ဗမာ့အႏြယ္စုတို့ မ၀င္လာမီကတည္းကေပါင္ေလာင္(ပေလာင္)၊၀ တို႔ေနခဲ့ၾကျပီး ၎ဆည္ေရေသာက္ လယ္တို႔ကို စတည္ျခင္းျဖစ္ေၾကာင္းဆိုသည္။ (ပုံ ၂၀/၂၊၃၆၈ ခ/၈၊၈/၆၊၇၊၃၆၉ က/၇ ၊၈ ၊၃၆၉ ခ/ ၇၊၄၀၁/၂၊၄၆၀/၃၊၅၃၂/၁၅) ပေလာင္တို ့သည္ စစ္ကိုင္းအထက္ပိုင္းေဒသ၊ ခ်င္းတြင္ျမစ္ညာေဒသျဖစ္သည့္ ဆင္ကလို၊ ခႏီၱ)ႏွင့္ ကဒူအရပ္အၾကားတို ့၌ ေနခဲ့ေၾကာင္း ေတြ ့ရသည္။ (တံတားဦး၊ငဲေမာင္းကန္ရြာ ရန္ေအာင္ျမင္ဘုရားအေနာက္ေက်ာက္စာ စာ-၈ သကၠရာဇ္ ၇၆၂ (ခရစ္ ၁၄၀၂)
ဆုိရမည္မွာ ပေလာင္တို႔သည္ ျမန္မာေျမျပန္႔ေဒသ အႏွံ ့အျပားေနထိုင္ခဲ့ၾကေၾကာင္းႏွင့္ ျမန္မာေျမေတာင္ပိုင္းအရပ္ေဒသရွိ မြန္၊ မြန္ခမာတို ့ႏွင့္လည္းဆက္သြယ္ကူးလူးဆက္ဆံမွဳရွိၾကေၾကာင္းေတြ ့ရွိသည္ဟုဆိုသည္။ ပေလာင္တို႔သည္ ယူနန္ေတာင္ပိုင္း (ေတာင္ယူနန္) ရွမ္းျပည္ေျမာက္ပိုင္းႏွင့္ သံလြင္အေနာက္ျခမ္းေဒသ၊တပိန္ျမစ္ႏွင့္ ေရႊလီျမစ္အၾကားေသး၊ ေရႊလီျမစ္၀ွမ္းေဒသတစ္ေလွ်ာက္ႏွင့္ ဧရာ၀တီျမစ္၀ွမ္းေဒသ တစ္ေလွ်ာက္ေခတၱရာျပည္အထိ၊ ျမန္မာျပည္ အလယ္ပိုင္းေဒသ ႏွင့္ ခ်င္းတြင္းျမစ္ညာေဒသမွ ခႏီၱေဒသထိ၊ ေက်ာက္ဆည္ေတာင္ျပဳန္းႏွင့္ မတၱရာေဒသတို ၌ျပန္ ့ႏွံစြာ အေျခခ်ေနထိုင္ ခဲ့ၾကေၾကာင္း ေတြ ့ရွိရေပသည္။

၀၊ပေလာင္တို့၏၊ ေရွးေဟာင္းျမိဳ ့ျပႏိုင္ငံေတာ္မ်ား
ပေလာင္တို ့သည္ ၎တို ့အေျခခ်ေနထိုင္ရာေဒသမ်ား၌ ျမိဳ ့ျပျပည္ရြာမ်ား တည္ေဆာက္ၾကကာ တိုင္းေက်းျပည္ငယ္မ်ား ထူေထာင္လႊမ္းမိုးအုပ္စုိးခဲ့ၾကသည္။ ဤသို႔ေသာျမိဳ့ျပျပည္ရြာမ်ား ထူေထာင္ၾကရာတြင္ သု၀ဏၰဘူမိ၊ ဟာရိပုဥၥ၊ေရွး ေဟယာင္း လပ္ပူရီစသည့္ျမိဳ့ျပႏိုင္ငံမ်ားကို မြန္၊၀၊ ပေလာင္တို့က စုေပါင္းထူေထာင္ခဲ့ေသာႏိုင္ငံေတာ္ျဖစ္သည္။ ၀၊ပေလာင္တို႔သည္ တပိန္းႏွင့္ေရႊလီျမစ္ေက်ာင္းတို႔မွ ဆင္းသက္လာၾကျပီးေရွးေဟာင္းတေကာင္းေက်းျပည္ကို ဦးစြာထူေထာင္ ၾကျခင္းျဖစ္သည္။
ပေလာင္ရာဇ၀င္အဆိုတြင္ ပေလာင္၊၀တို႔သည္ေတာင္ယူနန္တြင္ တာလီကန္ေဒသႏွင့္ နဂါးအိုင္ကို အေျချပဳ၍ ေကာသမီၻျပည္ ကို အၾကီးအကယ္ဆုံး တည္ေဆာက္ခဲ့ျပီးအင္အားၾကီးမား ေတာင့္တင္းေသာ ႏိုင္ငံေတာ္ျဖစ္ခဲ့သည္။

ခရစ္မေပၚမီႏွစ္ ၄၅၀ ေလာက္မွာ တရုတ္အႏြယ္စုတို႔ပိတ္ဆို႔တိုက္ခိုက္ခဲ့၍ ၀၊ပေလာင္တို႔၏ေကာသမီၻေရႊျပည္မွာ ျပိဳလဲကာ အင္အားခ်ိနဲ႔ က်ဆင္း သြားခဲ့ရသည္။ ၀၊ပေလာင္ တို႔၏ ေရွးေစာင္းေကာသမီၻေရႊျပည္ လက္ေအာက္ခံ ျပည္နယ္ငယ္မ်ား၊ ေက်းျပည္နယ္မ်ားႏွင့္ အနယ္အပယ္မ်ားစြာ ရွိေလရာ ပုရ္မံင္( မရမံ-အုပ္ခ်ဳပ္မင္း) ျဖင့္ အုပ္ခ်ဳပ္ခဲ့ၾကသည္။ ၀၊ ပေလာင္တို႔ထူးေထာင္ခဲ့ၾကေသာ ျပည္နယ္ငယ္မ်ားတို႔မွာ ေကာင္းစင္ဂႏၶာလရာဇ္ျပည္၊ တကာင္ပုရ ႏၱပၸျပည္၊ က်ေကာင္း ရာမၼ၀တီျပည္(ယခု-ေက်ေကာင္)၊ သိည္၀ီရဌ (ယခု-သီႏီၷ)သီရိပူရ (ယခု သီေပါ)၊ႏွင့္ ဇယ္လန္ ့၊မိုးညွင္း၊မိုးေကာင္း၊အ၀ ၊ေပါကၠ(ပုဂံ)ေက်းျပည္ငယ္တို ့ျဖစ္ေလသည္။

၀၊ပေလာင္တို႔ထူေထာင္ခဲ့ေသာေကာသမီၻျပည္(ဘီစီ ၁၁၀၀-၄၅၀ခန္ ့)ျပိဳလဲသြားရျခင္းသည္ ၀အႏြယ္စုႏွင့္ ပေလာင္အႏြယ္စု တို႔လမ္းခြဲသြားၾကရျခင္းျဖစ္ဟု ၀၊ပေလာင္ရာဇ၀င္အဆိုတြင္ ရွိေလသည္။ ပေလာင္အႏြယ္စုတို႔သည္ ေကာသမီၻျပည္ ျပိဳလဲ သြားျပီး ၀ အႏြယ္စုႏွင့္ ပေလာင္အႏြယ္စုတို ့သည္ ရွမ္းျပည္ႏွင့္ ျမန္မာေျမျပန္ ့ေဒသမ်ားသို ့ဆင္း သက္ၾကကာျပန္ ့ႏွံသြား ၾကသည္။

ပေလာင္လူမ်ိဳးတို႔သည္ မိသားစု(သို႔) မ်ိဳးႏြယ္ဖြဲ႔စည္းမႈ ၊ျပန္ ့ႏွ႔ံရာေဒသ၊ ဆင္ယင္ထုံးဖြဲ႔မႈ၊ ရိုးရာဓေလ့အစဥ္အလာ၊ ကိုးကြယ္ ယုံၾကည္မႈ၊ ဘာသာတရား ၊က်င့္၀တ္တရား၊ ဘာသားစကား၊ ဘာသာစာေပ၊ ရိုးရာအဆင့္အလာေျပာဆို မွတ္သားခ်က္ ရိုးရာမဂၤလာအခမ္းအနား အဆိုအက အတီး အမႈတ္၊ ရိုးရာတူရိယာ၊ ရိုးရာလုပ္ငန္းခြင္ ကိရိယာ တန္ဆာ၊အႏုသုခုမ သဘင္ဂီတ၊ အသက္ေမြးမႈ၊ လူမႈဆက္ဆံေရးက်င့္၀တ္၊ တရားစီရင္ထုံး၊ လူမႈေရး က်င့္၀တ္စသည့္ က႑ေပါင္းမ်ားစြာကို အမ်ိဳးသားလူမ်ိဳးစု လကၡဏာအျဖစ္ထိန္းသိမ္းလာၾက၍သမိုင္းေၾကာင္းအေပၚရပ္တည္ႏိုင္ခဲ့ၾကသည္။

ပေလာင္၊လက္ဖက္ႏွင့္ ေတာင္ပိုင္နယ္
ပေလာင္တို႔သည္ ေရွးစဥ္ကပင္ မိရိုးဖလာဗုဒၶဘာသာကို သက္၀င္ယုံၾကည္ခဲ့ၾကသည္။ လက္ဖက္လုပ္ငန္းျဖင္ ေအးခ်မ္းစြာ အသက္ေမြး၀မ္းေက်ာင္း ျပဳႏိုင္ၾကျပီးအစဥ္အလာမပ်က္ရိုး ရာဓေလ့ထုံထမ္းမ်ားႏွင့္ ယဥ္ေက်းမႈအစဥ္အလာတို႔ကိုေစာင့္ထိန္း ၾကလ်က္ရွိသည္။ ပေလာင္တို႔သည္ေရွးအခါက လြယ္လုံ(၀ါ)ေတာင္ပိုင္ျပည္ကို ထူေထာင္ခဲ့ၾကျပီးပရမံ(ပူရ္မံင္)ျပည့္ရွင္မင္း အုပ္ခ်ဳပ္မွဳအစဥ္ အလာကို ထူေထာင္က်င့္သုံးလာခဲ့ၾကသည္။

လြယ္လုံျပည့္ရွင္မင္း(၀ါ)ေတာင္ပိုင္ျပည့္ရွင္ မင္းေရႊနန္းရွင္ ရာမဓိမင္းလက္ထက္ေတာ္တြင္ မင္းၾကီးကိုယ္တိုင္ ေယာနက တိုင္း (ယူနန္ျပည္)သို႔ခရီးၾကြခ်ီေတာ္မူျပီးဗုဒၶေဒသနာေတာ္ႏွင့္အတူ ျပည္သူျပည္သားမ်ား လုပ္ကိုင္စားသုံးႏိုင္ရန္ နတ္သစ္ ေစ့(နိလဗီဇ)လက္ဖက္ေစ့မ်ားကို ယူေဆာင္လာခဲ့ေလသည္။ မင္းၾကီးသည္ ေတာင္ပိုင္ျပည္သို႔ျပန္ေရာက္ရွိေတာ္မူေသာအခါ မိမိ၏အမ်ိဳးအႏြယ္ျဖစ္ၾကကုန္ေသာ ပေလာင္တို႔အား လက္ဖက္မ်ိဳးေစ့ကို ေပးသနားေတာ္မူကာ အသက္ေမြး၀မ္းေၾကာင္း ျပဳၾကရန္ စိုက္ပ်ိဳးလုပ္ကိုင္ေစျပီး၊ သက္၀င္ယုံၾကည္ စြာကိုးကြယ္ႏိုင္ၾကရန္ဗုဒၶေဒသနာေတာ္ကိုခ်မွတ္ေပးခဲ့၏။

ဤတြင္ ေတာင္ပိုင္ျပည္၌ ဗုဒၶဘာသာလည္း စည္ပင္ထြန္းကားလာသကဲ့သို႔ လက္ဖက္လုပ္ငန္းမ်ားျဖင့္ ပေလာင္တို႔မွာ ၾကြယ္၀ခ်မ္းသာ လာၾကေလသည္။ ေတာင္ပိုင္ျပည့္ရွင္ ရာမဓိမင္းက “ငါတို႔လူမ်ိဳးသည္ ဗုဒၶဘာသာကို အဦးအမြန္ ျပဳၾက ရသည့္ လူမ်ိဳးျဖစ္ရေလရကား လက္ဖက္ျဖင့္ ၾကြယ္၀ခ်မ္းသာၾကရေလ သည္။”ဟူ၍ ဥဒါန္း က်ဴးရစ္ျပ႗ိတ္ ေတာ္ျပဳေပး ေတာ္မူသည္ဟု အစဥ္အလာယုံၾကည္မွဳရွိၾကေလသည္။ ေတာင္ပိုင္ျပည့္ရွင္ မင္းရာမဓိမင္းသည္ မိမိတို႔ပေလာင္တို႔အား ေက်းဇူးေတာ္ျပဳခဲ့သည္ဟူေသာ အစဥ္အလာ ယုံၾကည္မွဳရွိ လာ၍ ယေန႔တိုင္ “ယမဓိ စံ၀္ေကစူ” ယမဓိ ရာမဓိမင္း၊ စံ၀္ေပစူ ေက်းဇူးေတာ္ရွင္ဟူ၍ အစည္အလာ ေျပာဆို ေလ့ရွိၾကေလသည္။

ပေလာင္တို႔သည္ ဗုဒၶဘာသာကို သက္၀င္ယုံၾကည္ၾကျပီး ေစတနာသဒၵါတရားျဖဴစင္ျပည့္၀ၾကည္၍ “တစ္မူးရလို ့တစ္ပဲလွဴ တို႔ရွမ္း ပေလာင္ေတာင္သူ တူႏိုင္ရိုးလား “ဟူ၍ေျပာစမွတ္ျပဳၾကေလသည္။ သို ့ျဖစ္၍ ပေလာင္ႏွင့္လက္ဖက္၊ လက္ဖက္ႏွင့္ ပေလာင္ကို ယွဥ္တြဲသိရွိ အသိအမွတ္ျပဳၾကသည္။“လက္ဖက္ေကာင္းစားခ်င္ရင္ ပေလာင္ေတာင္တက္ေနေစ” (လက္ဖက္ ေကာင္းစားလိုလွ်င္ ပေလာင္ေတာင္တက္ေနပါ။) ဟူ၍ ပေလာင္ေတာင္ လက္ဖက္ကို ခ်ီးမြမ္းေလ့ရွိသကဲ့သို ့ေနရာေဒသ အခ်ိန္အခါႏွင့္ ဇြဲ ့လုံ ့လ၀ိရိယ အေရးပါပုံကို ခိုင္းႏွိဳင္းေျပာဆို ထားသည့္အဆိုစကားပုံရွိေလသည္။

ယေန႔ကမၻာတစ္ခုလုံး စြဲလမ္းႏွစ္သက္ၾကသည့္ လက္ဖက္ကို စတင္စိုက္ပ်ိဳးသူမ်ားမွာ တရုတ္-ျမန္မာနယ္စပ္ ပေလာင္မ်ားပင္ ျဖစ္ၾကျပီးေျမာက္ပိုင္း မြန္-ခမားမ်ားလည္းပါ၀င္မည္ဟု ယူဆရေၾကာင္း သမိုင္းပညာရွင္တိုက ဆိုၾကပါသည္။ ပေလာင္တို႔ ေနထိုင္ရာေဒသၾကီးကို တရုတ္တို႔က “ခ်ရွန္ “ (CH’A-SHANG) “လက္ဖက္ေတာင္” ဟုေခၚၾက သည္။ အေနာက္ႏိုင္ငံႏွင့္ အာရပ္တို႔ကတရုတ္ျပည္ႏွင့္ တရုတ္လူမ်ိဳးအေၾကာင္းကို ခရစ္(၈၁၅)ခုကပင္ ေဖာ္ျပရာမွာ တရုတ္- ျမန္မာေဒသ၌ထြက္ရွိသည့္ လက္ဖက္အေၾကာင္းမ်ားကိုပါ စတင္ေဖာ္ျပေရးသားခဲ့ၾကသည္။ ခရစ္(၈၆၃)ခုႏွစ္က ေရးခဲ့သည္။

မန္ရွဳက်မ္းတြင္-လက္ဖက္ကို ယင္ရွန္(TIN-SHENG)ႏွင့္ မန္ဆည္(MENG_SHE)နယ္ တာလီအိုင္၀န္း က်င္ေဒသမ်ားတြင္ စိုက္ပ်ိဳးေၾကာင္းကိုေဖာ္ျပထားခဲ့သည္။ ခ်ရွန္(CH’A-SHAN)လက္ဖက္ေတာင္ကို ယခုဘယ္အရပ္တြင္ရွိပါသလဲ ဟုေမးျမန္း ပါက နမ့္ေမာ၀္(ေခၚ)ေရႊဘလီျမစ္၏ ေတာင္ဘက္ဆီသို႔ကခ်င္မ်ိဳးႏြယ္စုမ်ား ၀င္ေရာက္လာ၍ပေလာင္တို ေရွာင္တိမ္းသြား သည့္ေနရာျဖစ္ေသာ (နမ့္ဆန္) ေတာင္ပိုင္နယ္(ရွမ္းျပည္)ဟုဆိုၾကရေပမည္။ခ်ရွန္(ေခၚ)လက္ဖက္ေတာ္ဟူသည့္အမည္ကို မင္ေခတ္(ခရစ္ ၁၃၆၈-၁၆၆၂) က ေခၚေ၀ၚသုံးႏွဳန္းသည္ဟုဆိုသည္။

ပေလာင္တို႔သည္ေရာက္ရွိေနထိုင္သည့္အရပ္သည္ ေဘးရန္ရွာင္တိမ္းရင္းေတာင္ဖက္သိုႊေရႊေျပာင္းသြားၾကရာမွ ရွမ္းျပည္ နယ္ သို႔ေရာက္ရွိလာရျပီး ပေလာင္တို စိုက္ပ်ိဳးသည့္လက္ဖက္စိုက္ခင္းမ်ားကိုလည္းေရွးယခင္က ေခၚေ၀ၚခဲ့သည့္အတိုင္ ဆက္လက္ကာ လက္ဖက္ေတာင္ဟု တရုတ္တို ့က ေခၚဆိုရျခင္းျဖစ္ေၾကာင္းဆိုပါသည္။

ပေလာင္တို႔သည္ ေျမျပန္႔ေဒသမ်ား၌လည္းေကာင္း၊ေတာင္ေပၚကုန္းျမင့္ေဒသမ်ား၌လည္းေကာင္း ၀င္ေရာက္လာသည့္ လူမ်ိဳးစုတို႔၏ရန္ကို ေရွာင္တိန္းလို၍ အျခားနယ္ေျမေဒသမ်ားသို႔ေရႊ ့ေျပာင္းသြားေလ့ရွိသည္ကို ေတြ ့ရွိရသည္။ ပေလာင္
တို႔သည္တိုက္ခိုက္ေရးညံ့၍ မဟုတ္ေၾကင္း၊ စုေပါင္းေတာ္လွန္ဖို႔၊စုေပါင္းလက္တြဲတြန္းလွန္းဖို႔အေလ့အလာမရွိၾက၍ျဖစ္ ေၾကာင္း၊ သမိုးပညာရွင္မ်ား ေလ့လာေဖာ္ထုတ္ေတြ ့ရွိရျခင္းျဖစ္သည္။
ပေလာင္ webside မ်ားမွ ကူးယူသည္… ဆိုင္ေနာဂ်ား